หลังถังอวิ๋นทราบเรื่อง ก็สั่งให้อู่อิงช่วยสืบหาอีกแรง ตลอดสามวันเต็ม ภายในวังหลังดูผิวเผินไร้ช่องโหว่ ทว่าลับหลังกลับมีการชิงดีชิงเด่นกันไม่ขาดสาย
“พี่หญิงคิดว่าครั้งนี้เป็นฝีมือผู้ใด?” ภายในตำหนักกวนจวี ไป๋ผินซึ่งกำลังประลองหมากกับกู้ชิงเจาวางหมากลงเม็ดหนึ่ง
ด้านนอกเสียงเอะอะไม่ขาดสาย ยามนี้สถานที่ที่สงบที่สุดในวังหลังเห็นจะเป็นตำหนักกวนจวี
“ฟางไฉเหรินได้รับความโปรดปรานมานาน อีกทั้งไม่เคยรู้จักยับยั้งชั่งใจ ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลังก็ล่วงเกินผู้คนไปไม่น้อย” กู้ชิงเจากวาดตามองกระดานหมาก ก่อนวางหมากลงอย่างแผ่วเบา “คราวนี้นางพลัดตกจนแท้ง ดูเผิน ๆ คล้ายอุบัติเหตุ ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าไม่ใช่แผนการที่วางไว้นานแล้ว”
“นางก็น่าสงสาร เข้าวังมาหลายปี ในที่สุดก็มีบุตร แต่กลับรักษาไว้ไม่ได้”
ไม่ใช่ว่านางเห็นใจฟางไฉเหรินเป็นพิเศษ เพียงแต่คิดว่าเรื่องเช่นนี้ไม่ว่าตกแก่ผู้ใดก็ล้วนเป็นเคราะห์ร้าย
ในวังหลังมีสตรีมากมาย เรื่องถูกผิดพันพัวไม่จบสิ้น การแย่งชิงความโปรดปรานเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่าการลงมือทำร้ายบุตรผู้อื่นเช่นนี้ ทำให้นางต่อต้านอย่างยิ่ง
ไป๋ผินส่ายหน้า “ได้ยินว่าร่างกายของฟางไฉเหรินทรุดโทรมแล้ว ความเสียหายคราวนี้ทำให้นางไม่อาจมีบุตรได้อีก แม้แต่การร่ายรำก็ทำไม่ได้ หลังฟางไฉเหรินฟื้นขึ้นมาก็ร้องไห้ไม่หยุด เอาแต่กล่าวว่ามีคนทำร้ายนาง ลอบใส่บางอย่างในอาหาร” กล่าวถึงตรงนี้ ไป๋ผินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “คำพูดของนางฟังแล้วคล้ายจะโยนความผิดให้สำนักซ่างสือ แต่สำนักซ่างสืออยู่ใต้การดูแลของพี่หญิง มิใช่เหมือนแต่ก่อนแล้ว ต่อให้ฝ่าบาททรงตรวจสอบด้วยพระองค์เอง ก็ย่อมพบว่าไม่มีมลทิน”