“ฝีมือแค่นั้นของเจ้า จะปิดบังผู้ใดได้?” เต๋อเฟยหัวเราะเยาะ “สกุลจางเห็นชัดว่าหลอกใช้มือเจ้าเพื่อกำจัดฟางไฉเหริน แต่เจ้ากลับโง่เขลาหลงเชื่อจริงจัง ยามนี้เป็นยวนยาง ส่วนคนต่อไปก็คือเจ้า ฝ่าบาททรงเกลียดชังพระสนมที่ทำร้ายผู้อื่นที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคิดปองร้ายองค์รัชทายาท เมื่อความผิดนี้ตกอยู่บนหัวเจ้า คิดว่าเจ้าจะยังมีชีวิตรอดหรือ?”
สกุลอวี๋ไม่ยอมจำนน “อย่างไรเสียหม่อมฉันก็เป็นองค์หญิงแห่งหนานฉู่ ต่อให้เห็นแก่สัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้น ฝ่าบาทก็ไม่ทรง...”
“หึ” เต๋อเฟยตัดบท “หนานฉู่มิได้มีองค์หญิงเพียงเจ้าองค์เดียว ต้ายงเองก็หาใช่เช่นวันวานไม่”
กล่าวถึงตรงนี้ เต๋อเฟยก็เผยสีหน้าภาคภูมิใจ “หลายปีมานี้หนานฉู่ต้องพึ่งพาต้ายงจึงดำรงอยู่ได้ ต่อให้ฝ่าบาททรงประหารเจ้าเพราะเรื่องนี้ หนานฉู่ก็มีแต่จะหาทางสงบโทสะของฝ่าบาท”
เพียงถ้อยคำเดียว ก็ทำให้ความมั่นใจทั้งหมดของอวี๋เหลียงเฟยสูญสิ้น
นางกัดฟันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม
สกุลเผยเบือนหน้าหนีจากนาง ก่อนเดินตรงไปนั่งบนบัลลังก์ แล้วทอดสายตามองลงมาอย่างผู้เหนือกว่า
แม้นางจะวางอำนาจบาตรใหญ่ในตำหนักอี้ชิ่งเพียงใด ยามนี้อวี๋เหลียงเฟยก็ไร้ความมั่นใจจะโต้เถียงอีก ครั้นได้สติกลับคืนมา กลับยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นในใจ
“ยวนยาง ข้าจัดการให้แล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น เหลียงเฟยก็พลันเลิกคิ้ว สีหน้าประหลาดใจยิ่ง “ท่าน...”
“แต่เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไป” เต๋อเฟยแค่นหัวเราะ “ยวนยางตายแล้วก็จริง ทว่าอู่อิงมิใช่คนไร้ฝีมือ ยากจะรับประกันว่าฝ่าบาทจะไม่สืบสาวมาถึงเจ้าโดยช่องทางอื่น”