“ข้ายุ่งอยู่กับราชกิจเบื้องหน้ามาโดยตลอด มิได้อบรมกฎระเบียบให้เขาอย่างจริงจัง กล่าวไปแล้ว ผู้ที่บกพร่องคือข้าเอง” เขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “พรุ่งนี้ข้าจะหาครูให้อาจารย์สอนเขา ให้เรียนรู้ประวัติศาสตร์และเข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ”
“ทั้งคัมภีร์หลี่จี้และเอกสารซ่างซู ล้วนต้องให้เขาเรียน ยังมีหลักกตัญญูยี่สิบสี่ประการ ก็ต้องสอนให้เขารู้ไว้ เจ้าเลี้ยงดูเขามิใช่เรื่องง่าย แต่เขากลับเอาแต่ใจจนทำให้เจ้าต้องกังวลและเสียใจ...”
ถังอวิ๋นพูดพึมพำไม่หยุด
กู้ชิงเจาร้องไห้ไปหัวเราะไป “เจ๋อร์เพิ่งสามขวบ ฝ่าบาทตรัสเรื่องอันใดกันเพคะ”
“ในที่สุดก็ยิ้มออกมาเสียที” เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนนุ่มมาซับน้ำตาตรงหางตานางอย่างแผ่วเบา “นี่แหละคือสิ่งที่ข้าอยากบอกเจ้า เจ๋อร์ยังอายุน้อย กำลังซุกซนตามประสาเด็ก หลายเรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน เกินกว่าที่เจ้ากับข้าจะคาดการณ์ได้ ภายหน้าเราค่อย ๆ อบรมเขาอย่างเอาใจใส่ก็พอ”
แสงอาทิตย์อุ่นฉาบใบหน้าด้านข้างของเขา ขณะที่ดวงตะวันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก
เขาเอ่ยเสียงนุ่มนวลช้า ๆ “อีกอย่าง เด็กคนใดจะเติบโตโดยไม่หกล้มหรือกระทบกระทั่งบ้างเล่า? อย่างข้านี่ก็ได้ ไทเฮาเคยตรัสว่าตอนข้าอายุสองขวบ วิ่งไปเล่นน้ำแล้วตกลงไปในทะเลสาบ ตอนถูกดึงขึ้นมาจากโคลนก็เหมือนหัวไชเท้าแคระที่เพิ่งถอนขึ้นมา”
วัยเยาว์ของถังอวิ๋นช่างน่าเวทนาอยู่บ้าง
แต่พอเขาเล่าออกมา กลับฟังเหมือนเรื่องเล่นสนุกเสียอย่างนั้น
“ฝ่าบาทเคยตกทะเลสาบด้วยหรือเพคะ?” กู้ชิงเจาสูดจมูก พลางถามด้วยความประหลาดใจ “ไม่มีคนคอยรับใช้ติดตามหรือเพคะ?”
ถังอวิ๋นถึงจะไม่ได้รับความโปรดปราน อย่างไรก็เป็นองค์ชาย เว้นเสียแต่มีคนจงใจกลั่นแกล้ง