“หญิงงามแซ่เสิ่นช่างวางท่าหยิ่งผยองนัก คิดว่าตนสูงส่งกว่าผู้อื่นอยู่ร่ำไป ทั้งยังนึกว่าจะได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ที่ไหนได้กลับทำให้ฝ่าบาทกริ้ว” เซี่ยฉินแค่นหัวเราะ “หากฝ่าบาททรงพิโรธจนกระทบอนาคตของพวกพี่น้อง แม้เจ้าได้เข้าวัง ข้าก็ไม่มีวันละเว้นเจ้า”
กล่าวจบ นางก็แค่นเสียงเย็นชา ก่อนพาต้วนเวยจื่อจากไปอย่างไม่ไยดี
เหล่าหญิงงามที่เดิมประจบประแจงเสิ่นเจียว บัดนี้มองนางราวกับเป็นโรคระบาด
“หญิงงามแซ่เซี่ยพูดถูก” หญิงงามคนหนึ่งกล่าวอย่างไม่พอใจ “หญิงงามแซ่เสิ่นอยากโดดเด่นก็เรื่องของนาง แต่อย่าพาลให้พวกเราพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
“นั่นสิ เจ้าเป็นว่าที่นายหญิงขั้นผินที่แน่นอนแล้ว แต่พวกเรายังไม่ได้เข้าร่วมการคัดเลือกรอบสุดท้ายเลย”
“ฮือ ๆ ข้าอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากนอกเมืองหลวง หากฝ่าบาททรงไม่พอพระทัยเพราะเรื่องนี้ มิเท่ากับมาเสียเที่ยวหรือ” หญิงงามใจเสาะคนหนึ่งเริ่มร่ำไห้ขึ้นมาแล้ว
“เป็นความผิดของเจ้าทั้งนั้น อยู่ดีไม่ว่าดีกลับอวดเก่ง คราวนี้เป็นอย่างไรเล่า?”
“นั่นสิ เดิมทีองค์ชายสามก็ทรงตกพระทัยอยู่แล้ว เจ้ายังร้อนรนไปปรากฏตัวต่อหน้าฝ่าบาทอีก ไม่แปลกที่ฝ่าบาทจะกริ้ว”
“พระสนมชูเฟยก็อยู่ข้างใน พระนางทรงดูแลเรื่องคัดเลือกหญิงงาม หากเรื่องนี้ทำให้พวกเราถูกลงโทษขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“บังอาจ!” ชิวจื่อซวงเห็นท่าไม่ดี จึงกล่าวอย่างขุ่นเคือง “อีกไม่นานน้องเสิ่นก็จะเป็นนายหญิงขั้นผินแล้ว พวกเจ้ากล้าลบหลู่เช่นนี้ ระวังภายหน้า...”
หญิงงามคนหนึ่งรีบขัดขึ้นทันที “ภายหน้าอะไรกัน ตอนนี้นางยังไม่ใช่นายหญิงขั้นผินเสียหน่อย จะวางอำนาจไปไย ไม่รู้จักอับอายบ้างหรือ”
“ต่อให้เป็นนายหญิงขั้นผินแล้วอย่างไร? ทำผิดแล้วยังห้ามพวกเราพี่น้องพูดสักสองคำหรือ? หากเก่งจริงก็ให้นางไปกราบทูลฝ่าบาท ปลดบิดาข้าออกจากตำแหน่งสิ ใครกลัวใครกัน”