“ไป๋ซื่อทำอะไรเข้า ถึงทำให้เจ้าขุ่นเคืองเพียงนี้?” เขาเดินอ้อมฉากบังตาเข้ามาในห้อง
“ก็หญิงงามไป๋ผู้นั้นไม่รู้จักชั่วดีน่ะสิ” ตานชิงค้อมกายคำนับ ก่อนอดบ่นไม่ได้ว่า “ก่อนหน้านี้นางแสร้งทำเป็นถือดี ประกาศไปทั่วในหมู่หญิงงามว่าไม่ยินดีเป็นพระสนมของฝ่าบาท นายหญิงเห็นแก่นางเคยช่วยองค์ชายสามไว้ จึงคิดจะหาคู่ครองให้นางสักคน ใครจะรู้ว่าหญิงงามไป๋กลับตลบหลัง กล่าวหาว่านายหญิงของข้าริษยานาง จงใจจัดให้นางออกจากวังเพื่อไม่ให้นางได้เป็นพระสนม” ยิ่งพูดตานชิงก็ยิ่งเดือดดาล “นายหญิงของข้าอุตส่าห์คิดแทนนางถึงเพียงนี้แท้ ๆ”
“พูดไปแล้วก็เพื่อทดแทนบุญคุณนาง คิดไม่ถึงว่าจะยังไม่ได้ทดแทนบุญคุณ กลับกลายเป็นสร้างศัตรูเสียแล้ว” กู้ชิงเจาคิดแล้วก็อดขบขันไม่ได้
“ก่อนหน้านี้ข้าก็ได้ยินเจ้าพูดถึงนาง คิดว่านางไม่อยากเข้าวังก็ช่างเถิด หากหาคู่ครองให้นางนอกวังสักคน ก็นับว่าทดแทนน้ำใจที่นางยื่นมือช่วยเหลือในวันนั้นแล้ว ในเมื่อนางไม่รู้จักประมาณตนเช่นนี้ ก็ไม่ต้องใส่ใจนางอีก” ถังอวิ๋นกล่าวพลางนั่งลงข้างนาง หงเชายกถ้วยชามาให้ เขารับมาจิบเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “พูดถึงหญิงงาม ระหว่างทางกลับวันนี้ ข้าผ่านตำหนักชมจันทร์และพบหญิงงามคนหนึ่งขวางทาง ไร้มารยาทยิ่งนัก”
ขณะกล่าว ใบหน้าของเขาก็เผยแววรังเกียจ
เขาชอบสตรีฉลาด แต่ไม่ชอบสตรีที่คิดว่าตนเองเหนือผู้อื่น
เวลานั้นอู่อิงก็เข้ามารายงาน “ฝ่าบาท หญิงงามผู้นั้นคือไป๋ซื่อพ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ?” ถังอวิ๋นวางถ้วยชา แววตาเย็นเยียบ “ถามได้ความหรือยังว่านางสืบข่าวมาจากที่ใด?”