“เจิ้งเจี๋ยอวี่เพิ่งแท้งบุตร ย่อมมีความคับแค้นใจอยู่ในอก ทั้งยังมีโอกาสตัดสินคนผิดได้ง่ายที่สุด จะฟังคำพูดของนางในยามนี้ได้อย่างไร?” ไป๋ผินรีบกล่าว
“เจิ้งเจี๋ยอวี่เป็นผู้เสียหาย ย่อมรู้ดีที่สุดมิใช่หรือว่าใครมีโอกาสทำร้ายนางมากที่สุด?” เสิ่นเจียวหลุบตาปิดบังเล่ห์เหลี่ยมในแววตา ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงเห็นเช่นไรเพคะ?”
ถังอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นน้อย ๆ แววตาดำล้ำลึกจนยากจะหยั่งถึงความคิด
ขณะที่เหล่าสนมกำลังรอฟังคำตัดสินของถังอวิ๋น ม่านลูกปัดพลันไหวเบา ๆ นางกำนัลผู้หนึ่งก้มหน้าเดินเร็ว ๆ ออกมาจากด้านใน
“ฝ่าบาท เจิ้งเจี๋ยอวี่เพิ่งฟื้น ได้ยินว่าฝ่าบาทกับเหล่าสนมกำลังหารือเรื่องการแท้งบุตร จึงให้บ่าวมาเรียนรายงานเพคะ”
“ช่างประจวบเหมาะยิ่งนัก” เจี๋ยอวี่สกุลหวังนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้แดงตัวใหญ่ มือหนึ่งประคองครรภ์ที่แก่ใกล้คลอด คิ้วตาเชิดขึ้นพลางเหลือบมองสีหน้ากู้ชิงเจาเป็นระยะ แววสะใจอย่างปิดไม่มิด “ในเมื่อเจิ้งเจี๋ยอวี่ฟื้นแล้ว มิสู้ถามเรื่องนี้จากนางเสียเลย จะได้ไม่เกิดเรื่องแปรเปลี่ยนเมื่อเวลาผ่านไป กุ้ยเฟย…”
ถังอวิ๋นเหลือบมองนางจากหางตา ความโอหังทั้งหมดพลันมลายหายไป นางได้แต่อ้าปากค้าง พูดก็ไม่ใช่ จะหุบปากก็ไม่เชิง
ไป๋ผินหัวเราะเย็นชาอย่างขุ่นเคือง “สาเหตุที่เจิ้งเจี๋ยอวี่แท้งบุตรก็เพราะถูกนางกำนัลชนโดยไม่ตั้งใจ เจี๋ยอวี่สกุลหวังก็ใกล้ถึงกำหนดคลอดแล้ว ยังเอาแต่คลุกคลีกับผู้คน หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา จะโยนความผิดให้ผู้ใดหรือ?”