วันที่เขาจวนอ๋องตวน สายฝนเทลงมาราวกับฟ้าพิโรธ
เข้าใจว่าเหล่าคนหามเกี้ยวคงได้รับเงินสินสมรสก้อนโต ตลอดทางจากจวนกู้ถึงจวนอ๋องตวน จากนั้นวกเข้าประตูข้างวกวนเข้าสู่เรือนเวยรุ่ย นางกลับไม่เปียกปอนแม้แต่น้อย
"นี่นับเป็นสิริมงคลยิ่ง ข้าน้อยได้ยินว่าอีกสองนางนั้นทั้งเปียกรองเท้า ทั้งเปื้อนอาภรณ์" ผู้เอ่ยคือตานชิง ครานี้มาที่จวนอ๋อง นางพาเพียงสาวใช้สองคน นอกจากนางนี้ก็คือเฟยจื่อ
"เจ้าพูดค่อยหน่อยเถิด"
เฟยจื่อยกอ่างน้ำสำหรับล้างหน้าเข้ามา ก็ได้ยินคำพูดของตานชิงเข้า นางรีบชะเง้อมองนอกเรือน พอแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดจึงวางใจ รอยยิ้มก็ผุดบนหน้า "ข้าน้อยไปตักน้ำก็พลอยได้ยินข่าวมาว่า นางเจียงถูกส่งไปอยู่เรือนเหิงอู๋ เรือนหลักให้พระชายารองเผยอยู่ ‘อู๋กูเหนียง’อีกนางนั้น ศักดิ์เท่ากับคุณหนูคือขั้นเจิ้งจิ่วผิงหรูเหริน ไปอยู่เรือนเหอเซียง พักร่วมกับไป๋หรูเหริน"
ก่อนเข้าวัง กู้ชิงเจาก็ทำความรู้เรื่องภายในจวนอ๋องมาบ้างเล็กน้อย
พระชายาเอกแห่งอ๋องตวนในเวลานี้คือหลานสาวสกุลเดิมของหลี่เจี๋ยอวี๋ พระมารดาแท้ๆของอ๋องตวน แม้ได้นามว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของอ๋องตวน ทว่าชาติตระกูลไม่นับว่าดีนัก แต่เล่าลือกันว่านางอ่อนโยน มีเมตตา เพียงแต่ไม่ทราบเหตุใดนางจึงไม่ได้ควบคุมจัดการเรือนหลัง
ผู้กุมอำนาจที่แท้จริงในจวนอ๋องตวนคือพระชายารองเผย กำเนิดจากสกุลเผยแห่งจวนผิงกั๋วกง ฐานันดรศักดิ์สูงส่ง เก่งกาจรอบด้าน เอาฐานะชายารองควบคุมเรือนหลัง ก็เป็นที่ยอมรับนับถือ
พระชายารองอีกนางก็คือฉีเมี้ยวที่เข้าวังมาเมื่อสองเดือนก่อน