เมื่อยามใกล้พลบค่ำ จักรพรรดิฉางจื้อทรงนำองค์ชายทั้งหลายเสด็จมาถึงตำหนักชมจันทร์ เหล่าหญิงงามล้วนตื่นเต้นยิ่งนัก
ขณะนั้น เป็นจังหวะที่กู้ชิงเจากับพวกถูกเรียกไปให้ฮองเฮาทอดพระเนตรต่อหน้าพอดี
ฮองเฮาทรงเบื่อพระทัยนัก กำลังจะรับสั่งให้หญิงงามกลุ่มนี้ถอยไป จักรพรรดิฉางจื้อก็เสด็จมาพอดี
กู้ชิงเจาก้มหน้าต่ำ ฟังไม่ได้ยินว่าด้านบนตรัสอันใด เพียงแต่มีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีในใจ
กำลังคิดฟุ้งซ่านเพ้อเจ้อ ก็พลันได้ยินเสียงเรียกนามตนเองจากเบื้องบน
“ธิดาขุนนางผู้ช่วยงานเรียบเรียงกู้เสวียน นามกู้ชิงเจา อายุสิบห้า, ธิดารองอำมาตย์อำเภออวี๋หยางนามอู่เหยียนหราน อายุสิบหก……”
เสียงแหลมเล็กของขันทีดังก้องตำหนักชมจันทร์ หญิงงามต่างดีอกดีใจแต่ยังวางท่าสงวนสง่าทำความเคารพ
นางตกใจยิ่งนัก ยังไม่ทันก้มกาย ก็ได้ยินเสียงสดใสแจ่มกระจ่างเสียงหนึ่งลอยมาตามสายลมวสันต์พันหู
“ก็สองคนข้างหน้านั่นแหละ” น้ำเสียงนุ่มนวลเคลิบเคลิ้ม เป็นสุ้มเสียงไพเราะที่หาได้ยาก
กู้ชิงเจายามนี้กลับไม่ได้อารมณ์ชื่นชมแล้ว
พลันได้ยินอีกเสียงหนึ่งที่ชรากว่าเอื้อนเอ่ย “เช่นนั้นก็เข้าวังอ๋องตวนเถิด”
เพียงวาจาส่งเดชเช่นนี้ ก็ทำให้แผนการทั้งหมดหลังเกิดใหม่ของกู้ชิงเจาต้องพับไว้
คืนวสันต์เดือนสอง พรายดาวพร่างพราวทั่วฟ้า ทว่าความเย็นยะเยือกยังคงกรุ่นอยู่
ภายในจวนกู้ แสงโคมไฟสีเหลืองหม่นถูกสายลมอ่อนโยกไหวเสียดตา
กู้เสวียนถือเอกสารปิดทองสองฉบับไว้ในมือ
ฉบับหนึ่งคือหนังสือแจ้งผลบุตรชายคนโตสอบได้ลำดับที่เก้าในขั้นสอง อีกฉบับคือราชโองการรับธิดาคนโตเป็นหรูเหรินขององค์ชายเก้าอ๋องตวน