ในเวลาเดียวกัน กู้ชิงเจาก็กลับถึงตำหนักกวนจวี
ยามนั้นถังอวิ๋นกำลังเดินออกมาจากด้านในเพื่อต้อนรับนาง ครั้นเห็นสีหน้าไม่สู้ดี ก็รีบหุบยิ้มแล้วถามว่า “เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ?”
กู้ชิงเจาไม่ได้ตอบในทันที เพียงสีหน้าขรึมลง
ถังอวิ๋นยิ่งร้อนใจ นึกว่าไทเฮากลั่นแกล้งนาง
ทั้งสองเข้าไปในตำหนักชั้นใน ถังอวิ๋นจงใจให้คนรอบข้างถอยออกไป แล้วรินชาร้อนส่งให้นางพลางถามเสียงอ่อนโยนว่า “ไทเฮาตรัสวาจาไม่น่าฟังอันใดกับเจ้าหรือ?”
กู้ชิงเจาดื่มชาร้อนลงไปจึงค่อยรู้สึกผ่อนคลาย นางมองถังอวิ๋นอย่างครุ่นคิด “พระญาติฝ่ายมารดาของฝ่าบาทจะรับภรรยาใหม่เมื่อใดหรือ?”
ถังอวิ๋นงุนงงไปหมด
ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติ “เจ้าหมายถึงหลี่ฝู่หรือ?”
นางไม่ตอบ ถือเป็นการยอมรับ
เขาจึงกล่าวว่า “เขาอ้างว่าชิวจิ้นซวงป่วยหนักจนสิ้นใจ ภรรยาเอกเพิ่งจากไปไม่ถึงปี อย่างไรก็คงไม่แต่งภรรยาใหม่เร็ว ๆ นี้หรอก” เขาถามอย่างสงสัย “เหตุใดจู่ ๆ เจ้าถึงถามเรื่องนี้?”
กู้ชิงเจาวางถ้วยชาลง “เมื่อครู่ไทเฮาเรียกข้าไปตำหนักโซ่วอัน ระหว่างสนทนาก็เอ่ยถึงเรื่องที่ชิงอิ่งกำลังจะเข้าพิธีครบสิบห้าปี ทั้งยังตรัสว่าหลี่ฝู่ดูแคลนบุตรีตระกูลขุนนางในเมืองหลวง แต่กลับมองเห็นคุณค่าของตระกูลกู้” นางยกมุมปาก ทว่ารอยยิ้มกลับไม่ถึงดวงตา “ชิงอิ่งมีคุณความดีอันใด ถึงได้รับความสนพระทัยจากไทเฮา?”
ถังอวิ๋นตกตะลึง “เจ้าว่าหลี่ฝู่คิดจะแต่งชิงอิ่งหรือ?!”
“ชิงอิ่งไม่เคยพบหลี่ฝู่ เรื่องนี้น่าจะเป็นความคิดของไทเฮา”
“เขาคู่ควรด้วยหรือ!” ถังอวิ๋นเดือดดาล ประหนึ่งน้องสาวแท้ ๆ ของตนถูกโจรหมายตา ยิ่งทำให้เขาโกรธกว่าครั้งที่ซื่อจื่อแห่งหลูหลิงโหวหมายปองฝูอันเสียอีก “ไม่ต้องพูดถึงว่าหลี่ฝู่อายุเกือบสามสิบ ชิงอิ่งเพิ่งจะเข้าพิธีครบสิบห้าปี เอาแค่หลี่ฝู่ไร้ความสำเร็จ อาศัยอำนาจของตระกูลหลี่วางท่าโอหัง เขาจะมีคุณสมบัติให้มอบหมายงานสำคัญได้อย่างไร? คนเช่นนี้คู่ควรกับน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้าได้อย่างไร!”