“เหลียงเฟยอยู่เคียงข้างฝ่าบาทมาหลายปี ทั้งยังมีโอรส และสร้างคุณูปการไว้ไม่น้อยในการดูแลกิจการในวัง หากจะแต่งตั้งนางเป็นกุ้ยเฟย ย่อมทำได้ ทว่าสำหรับนางแล้ว เรื่องนี้ใช่ว่าจะมีแต่ผลดี” ไทเฮาตรัสช้า ๆ “ลองดูเรื่องตระกูลเผยในยามนี้ก็แล้วกัน หากให้เหลียงเฟยขึ้นนั่งตำแหน่งกุ้ยเฟย ฝ่าบาทคิดว่าตระกูลเผยจะไม่ขุ่นเคืองหรือ? ตระกูลอื่น ๆ ตระกูลเผยอาจไม่กล้าล่วงเกิน แต่ตระกูลกู้นั้นไม่แน่ แม้บิดาและบุตรตระกูลกู้จะเป็นผู้มีความสามารถ ทว่ากลับไม่มีผลงานโดดเด่น กระทั่งจะนับเป็นขุนนางคนสำคัญก็ยังไม่ได้ ย่อมไม่อาจคุ้มครองเหลียงเฟยได้ หากวันหน้ามีเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ไม่แน่ว่าอาจพาลเกี่ยวพันถึงเหลียงเฟยด้วย ในวังไม่มีฮองเฮา กุ้ยเฟยจึงเป็นใหญ่ที่สุดในฝ่ายใน ยามนี้ยังเป็นช่วงคัดเลือกหญิงงาม บุตรีของขุนนางใหญ่และตระกูลสูงศักดิ์มาชุมนุมกัน ตำแหน่งกุ้ยเฟยดูเหมือนเป็นผลดี แต่จะไม่กลายเป็นเป้าหมายให้ผู้คนรุมโจมตีหรือ?”
ถังอวิ๋นใช่ว่าไม่เคยไตร่ตรองเรื่องเหล่านี้ ทว่าเขาคิดว่า “แม้ตระกูลฝ่ายมารดาของเจาเอ๋อร์จะอ่อนแอ แต่มีเราอยู่ ใครจะกล้ารังแกนางและตระกูลกู้?”
“การมีฝ่าบาทคอยคุ้มครองย่อมเป็นเรื่องดี” ไทเฮาก้มพระเนตรแย้มยิ้มเล็กน้อย ก่อนเงยพระพักตร์ขึ้นมองเขา “แต่สำหรับเหลียงเฟยในยามนี้ อย่างน้อยผลเสียจากการเป็นกุ้ยเฟยก็มีมากกว่าผลดีอยู่ไม่น้อย”
ถังอวิ๋นก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นาน
ไทเฮาแย้มพระสรวล โบกพระหัตถ์ตรัสว่า “เรื่องกุ้ยเฟยเอาไว้ก่อน ส่วนตำแหน่งของพระสนมคนอื่น ๆ ฝ่าบาททรงคิดไว้หรือยัง?”
ถังอวิ๋นได้สติกลับมา พยักหน้าตรัสว่า “ไท่ฟู่กงตรากตรำเพื่อแผ่นดินต้ายงมาหลายปี กงผินเองก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจในฝ่ายในไม่น้อย ลูกคิดว่าจะเลื่อนตระกูลกงขึ้นเป็นเสียนเฟย หลายปีมานี้หนานฉู่กับต้ายงมีไมตรีต่อกัน ตำแหน่งเหลียงเฟย อวี๋ผินก็เหมาะสมจะได้รับ”