“ฟางไฉเหรินตั้งครรภ์แล้วหรือ?” กู้ชิงเจาอุทานด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “สนมตั้งครรภ์เป็นเรื่องน่ายินดี เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงกลัดกลุ้มเพียงนี้?”
คราก่อนตอนหวังเหม่ยเหรินตั้งครรภ์ ถังอวิ๋นกลัดกลุ้มเพราะเห็นแก่นาง ทว่าก็ยังมิได้มีสีหน้าหม่นหมองเช่นนี้
ถังอวิ๋นเงยหน้ามองนาง สีหน้าซับซ้อนยิ่ง “เจาเอ๋อร์ สกุลฟาง... ไม่ควรตั้งครรภ์แต่แรก”
“เพราะเหตุใด?” กู้ชิงเจายิ่งฉงน
ทุกครั้งที่ถังอวิ๋นมาหานางบ่อยครั้ง เมื่อนางเกลี้ยกล่อมให้เขาไปที่อื่นบ้าง เขาก็มักไปหาฟางไฉเหริน
โดยเฉพาะหลังหวังเหม่ยเหรินตั้งครรภ์ ถังอวิ๋นนอกจากมาหานางแล้ว ก็ไปหาฟางไฉเหรินเพียงผู้เดียว
สกุลฟางตั้งครรภ์อาจเป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย แต่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว
ดวงตาถังอวิ๋นมืดสนิท “นับแต่สกุลฟางถวายตัว ข้าก็ให้ดื่มยาคุมกำเนิด ไม่เคยขาดแม้แต่ครั้งเดียว”
“ยาคุมกำเนิดหรือ?” มิน่าเล่าถังอวิ๋นจึงมีสีหน้าเช่นนี้ “ฝ่าบาททรงสงสัยว่ามีคนลอบลงมือหรือ?”
“ยาคุมกำเนิดอยู่ภายใต้การดูแลของอู่อิง ย่อมไม่มีทางผิดพลาด สกุลฟางยังตั้งครรภ์ได้เช่นนี้ ต้องกินยาอย่างอื่นล่วงหน้าเพื่อหักล้างฤทธิ์ยาคุมกำเนิดเป็นแน่” ถังอวิ๋นขบคิด “บังเอิญก่อนคืนส่งท้ายปีเก่า ฮูหยินผิงกั๋วกงเข้าวังมา”
ด้วยสติปัญญาของเผยเต๋อเฟยและฮูหยินเผย หากคิดจะนำยาถอนพิษเข้าวัง แม้ต้องพบอุปสรรคอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้
ทว่าเขาก็อึดอัดใจนัก
แต่แรกที่เขา “โปรดปราน” สกุลฟาง ประการแรกก็เพื่อหาคนมาบังหน้าให้กู้ชิงเจา ประการที่สองก็คิดจะใช้สกุลฟางวางกับดักตระกูลเผยในวันหน้า ไม่เคยคิดให้สกุลฟางคลอดทายาทแก่ตน จึงประทานยาคุมกำเนิดให้นางตั้งแต่แรก
หลังหวังเหม่ยเหรินตั้งครรภ์ นอกจากตำหนักของกู้ชิงเจาแล้ว เขาก็ไม่ไปที่ใดอีก เพราะหวังให้กู้ชิงเจาตั้งครรภ์โดยเร็ว จะได้ไม่ต้องอิจฉาผู้อื่น แต่ก็เกรงว่าขุนนางจะกล่าวหาว่านางได้รับความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียว จึงถอยไปเลือกฟางไฉเหรินซึ่งไม่มีทางตั้งครรภ์แทน