ราชวงศ์ต้ายงกำหนดเวลาเสวยอาหารเช้าของราชวงศ์ไว้แทบจะตายตัว โดยอยู่ในช่วงยามเฉิน
ยามที่สองพ่อลูกในตำหนักกวนจวีกำลังเสวยอาหารเช้า อวี๋เหลียงเฟยในตำหนักอี้ชิ่งเพิ่งบ้วนปากเสร็จ
“โจ๊กดอกไป๋เหอถ้วยนี้ทำได้ไม่เลว” นางใช้ปลายนิ้วเรียวงามคีบผ้าเช็ดหน้า แล้วค่อย ๆ ซับมุมปาก
นางกำนัลรีบยิ้มเอ่ยว่า “บัดนี้พระนางทรงเป็นเฟยแล้ว เครื่องเสวยย่อมต้องประณีตขึ้นเป็นพิเศษ พ่อครัวที่สำนักซ่างสือจัดสรรมาให้เอาใจใส่ยิ่งนักเพคะ”
“เห็นทีชูเฟยจะรู้จักวางตัวที่สุด” อวี๋เหลียงเฟยเช็ดปากเสร็จ ก็โยนผ้าเช็ดหน้าใส่อ้อมแขนนางกำนัลอย่างไม่ใส่ใจ
นางกำนัลรีบรับไว้ พลางประจบต่อว่า “นั่นก็เพราะฐานะของพระนางสูงส่งมิใช่หรือเพคะ หน่วยงานทั้งหกและกองงานทั้งยี่สิบสี่จะกล้าไม่เคารพได้อย่างไร”
“ปากหวานเสียจริง” นางอารมณ์ดี “ไปรับรางวัลเถิด”
นางกำนัลดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ “ขอบพระทัยพระนาง! ขอบพระทัยพระนาง!”
ในจังหวะนั้นเอง นางกำนัลคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา แล้วรายงานว่า “พระนาง เจี๋ยอวี่จางจากตำหนักฝูหลิงมาเพคะ”
“สกุลจางหรือ” อวี๋เหลียงเฟยครุ่นคิดเล็กน้อย “เชิญนางเข้ามาเถิด”
จางเจี๋ยอวี่กับฟางซูเอ๋อร์ไม่ลงรอยกัน ดังคำกล่าวที่ว่า ศัตรูของศัตรูย่อมเป็นมิตร
นางกับจางเจี๋ยอวี่ต่างก็เห็นสกุลฟางแล้วขัดตา
ครู่ต่อมา จางเจี๋ยอวี่ก็เข้ามา ปกตินางหยิ่งผยองและไร้มารยาทอย่างยิ่ง ทว่าวันนี้กลับสงบนิ่ง ตั้งแต่ต้นจนกระทั่งอวี๋เหลียงเฟยเชื้อเชิญให้นั่ง นางก็ยังคงวางตัวเรียบร้อยเป็นพิเศษ