“อีกอย่าง ข้าก็มิได้แต่งออกไปในยามนี้เสียหน่อย” แสงวสันต์สาดส่องลงมา นางยิ้ม ราวกับชั่วขณะนั้นจะเห็นเค้าของกู้ชิงเจาก่อนออกเรือนอยู่ราง ๆ “ข้าจะรอดูพี่ชายรับพี่สะใภ้เข้าบ้านก่อน”
กู้ชิงหลี่กลับเปลี่ยนจากความอ่อนโยนในวันวาน สีหน้าเคร่งขรึมขณะกล่าวกับนาง “ชิงอิ่ง พี่รู้ว่าอุปนิสัยของเจ้าคล้ายพี่สาวที่สุด ด้วยเหตุนี้พี่จึงยิ่งไม่อยากให้เจ้าฝืนใจตนเองเพื่อเห็นแก่ภาพรวม พี่กับท่านพ่อ รวมถึงพี่สาวของเจ้า สิ่งที่พวกเราทำ ล้วนเพื่อให้เจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขและเบิกบาน เจ้าเป็นน้องสาวคนเล็กของบ้าน หากเจ้ายังต้องฝืนกล้ำกลืนอีก...” แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย “สิ่งที่พวกเราทำมาทั้งหมดก็ไร้ความหมาย”
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มขึ้น “ข้ารู้”
“ข้ารู้ว่าท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายและพี่สาวต่างคาดหวังกับข้า แต่พี่ชาย...” นางยืนอยู่ใต้ชายคาระเบียง แสงอรุณอบอุ่นฉาบคลุมร่าง ปลายผมมีเงาแสงพาดผ่าน “ข้าไม่อยากเป็นน้องสาวคนเล็กที่ไร้กังวลและคอยอยู่ใต้การคุ้มครองของพวกท่านไปตลอดชีวิต”
ฝ่ามือกู้ชิงหลี่เกร็งขึ้นเล็กน้อย เขาอยากเอ่ยบางอย่าง ทว่ากู้ชิงอิ่งมองเขาพลางกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าพี่ชายต้องบอกว่าพี่สาวไม่เคยคิดว่าการคุ้มครองข้าเป็นเรื่องลำบาก” คิ้วเรียวงามของนางขมวดน้อย ๆ “แต่ข้าเจ็บปวดใจ”
“พี่สาวเข้าจวนอ๋องตวนตั้งแต่อายุ 15 ปี จากหรูเหรินขั้นเก้าตัวเล็ก ๆ ค่อย ๆ ก้าวมาถึงวันนี้ โดยไม่มีผู้ใดช่วยเหลือหรือพึ่งพา” ใบหน้าของนางเลือนรางลงท่ามกลางแสงเงา แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นยิ่งขึ้น “บัดนี้ข้าเติบใหญ่แล้ว ก็อยากเป็นที่พึ่งให้พี่สาวเช่นกัน”