เสิ่นผินออกจากตำหนักฟงลวน ครั้นขึ้นนั่งเกี้ยว สีหน้าก็พลันหม่นคล้ำลง
นางกำนัลเห็นดังนั้นก็เป็นกังวลยิ่ง “เมื่อครู่เจี๋ยอวี่สกุลหวังมีท่าทีห่างเหินนัก ราวกับไม่เห็นแก่ไมตรีที่เคยมีต่อกันเลย”
“ไมตรีอะไรกัน บัดนี้ฉีกุ้ยเฟยไม่พอใจที่เราสองคนลอบไปมาหาสู่กัน นางจึงรีบตัดสัมพันธ์กับข้าอย่างกระตือรือร้น” เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางก็กำหมัดแน่น
คนที่นางอุตส่าห์วางแผนเข้าหามาเนิ่นนาน ฉีเมี้ยวกลับตัดขาดไปได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว
“อำนาจนี่ช่างดีเสียจริง สามารถชี้เป็นชี้ตายได้ทุกสิ่งอย่างง่ายดาย” แววตาของนางหม่นมืด
“กุ้ยเฟยรังแกกันเกินไปแล้ว” นางกำนัลกัดฟันกรอด “ทว่าในวัง นอกจากกุ้ยเฟยทั้งสองตำหนักแล้ว ยังมีกงเสียนเฟยอยู่มิใช่หรือ เหตุใดเหนียงเหนียงไม่ร่วมมือกับเสียนเฟยเล่า?”
“เสียนเฟยไร้โอรส ทั้งยังไร้ความโปรดปราน หลังเสนาบดีตรวจการคนก่อนลงจากตำแหน่ง บารมีของตระกูลกงก็ถดถอยลงมาก ที่สำคัญที่สุดคือ...” นางแค่นเสียงเย็น “จนถึงบัดนี้ เสียนเฟยยังไปมาหาสู่กับตำหนักกวนจวีอยู่”
“เช่นนั้นวันหน้าพระสนมมีแผนการอย่างไรเพคะ?”
“วังหลังสงบมานานเกินไป จนพวกนางคิดว่าพระสนมผู้ครองตำหนักอย่างข้าไร้ความสำคัญแล้วกระมัง” มุมปากนางยกเป็นรอยยิ้มเย็น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะทำให้วังหลังวุ่นวายขึ้นสักหน่อย”