“เมื่อเป็นงานเลี้ยง ก็ไม่ควรเลื่อนออกไปนานนัก รอกำหนดวันและสถานที่แน่นอนแล้ว วันหน้าข้าจะจัดทำรายชื่อ แล้วส่งพระเสาวนีย์เชิญทุกคนเข้าวังทีละคนก็แล้วกัน” ไทเฮาเคยดำรงตำแหน่งฮองเฮามาเกือบยี่สิบปี การจัดงานเลี้ยงย่อมเป็นเรื่องถนัด “ส่วนผู้ช่วย เจ้าเห็นว่านางกำนัลตำแหน่งใดเหมาะสม ข้าจะจัดให้ตามที่เจ้าต้องการ”
ไทเฮาทรงดำริว่า กงผินกับเหลียงเฟยสนิทสนมกลมเกลียวกัน ส่วนไป๋ผินก็เข้าออกพร้อมเหลียงเฟยอยู่เสมอ เกรงว่าเหลียงเฟยคงตั้งใจรวบรวมคนของตนขึ้นมา
ทว่าแม้แต่ไทเฮาก็คาดไม่ถึงกับคำพูดของกู้ชิงเจา นางหันไปมองฉีเมี้ยวที่อยู่ข้างกาย “กล่าวถึงเรื่องนี้แล้ว ยังต้องได้รับความเห็นชอบจากพี่เสียนเฟยด้วย” นางยิ้มบาง “ไม่ทราบว่าพี่หญิงยินดีจัดงานเลี้ยงนี้ร่วมกับข้าหรือไม่?”
นางกล่าวว่า “ร่วมกัน” มิใช่ “ช่วยเหลือ”
ไทเฮาสกุลหรงทรงประหลาดพระทัยเล็กน้อย ส่วนฉีเมี้ยวยิ่งตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ “เจ้าจะให้ข้าร่วมจัดงานด้วยจริงหรือ?”
ผู้มีตาย่อมมองออกว่า ฝ่าบาททรงตั้งพระทัยมอบอำนาจให้เหลียงเฟย และต้องการสร้างชื่อเสียงให้นาง
ไม่คาดคิดเลยว่ากู้ชิงเจาจะยอมแบ่งผลประโยชน์นี้ให้นางร่วมรับด้วย...
กู้ชิงเจาพยักหน้า เอ่ยอย่างหนักแน่นว่า “พี่เสียนเฟยจัดการงานในวังมานาน ทั้งยังคุ้นเคยกับกิจธุระต่าง ๆ ในวังเป็นอย่างดี หากเชิญพี่หญิงมาร่วมด้วยได้ ย่อมเป็นเกียรติของน้อง”
สายลมเย็นในเดือนสี่พัดผ่านหน้าต่างบานเปิด แผ่วพลิ้วพากลิ่นไม้จันทน์ที่ลอยกรุ่นจากกระถางธูปลายหัวสัตว์ให้ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
กลิ่นธูปนี้ควรทำให้จิตใจสงบ ทว่าหัวใจของฉีเมี้ยวกลับไม่อาจสงบลงได้ เมื่อนึกถึงเรื่องที่หลังเข้าวังมา นางเคยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจกีดกันกู้ชิงเจา ก็อดละอายใจไม่ได้ นอกจากความยินดีแล้ว ยังมีความรู้สึกผิดจาง ๆ พลุ่งพล่านอยู่ในใจ ราวกับบีบรัดหัวใจจนลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ