หลังแม่นมฮูกลับไปแล้ว กู้ชิงเจาก็ปัดดอกไม้ในหีบออกดู จึงเห็นเงินแท่งมูลค่าร้อยตำลึงเรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างใต้ ส่วนก้นหีบยังมีตั๋วเงินใบละห้าร้อยตำลึงวางทับอยู่อีกสองใบ
“ท่านหญิง นี่ นี่ นี่...” ตานชิงอ้าปากค้างจนคางแทบหล่น “บ่าวเกิดมาจนโต ยังไม่เคยเห็นตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงมาก่อนเลยเจ้าค่ะ”
แดงชาดม่วงอธิบายว่า “หลายวันนี้พระชายารองฉีอยู่ที่เรือนหน้า แม้ไม่ได้ค้างคืน แต่อ๋องตวนก็ยังเรียกนางมาอยู่เป็นเพื่อน นับเป็นผู้เดียวในเรือนหลังเลยเจ้าค่ะ พระชายารองฉีคงจดจำบุญคุณของท่านอยู่ เพียงแต่ของขอบคุณครั้งนี้ให้มาไม่น้อยเลย เมื่อนับรวมของขวัญเทศกาลที่องค์อ๋องประทานให้ก่อนหน้านี้ กับเงินเดือนทุกเดือน ตอนนี้ท่านก็มีเงินสดเกือบสองพันตำลึงแล้วเจ้าค่ะ”
เงินจำนวนนี้มากพอให้นางใช้ชีวิตหรูหราไปได้หลายปี
“เอาเถอะ เก็บไว้เสีย” กู้ชิงเจาถูกแสงเงินส่องจนแสบตา
ชาติก่อนนางมีฐานะเป็นภริยาเฉิงฮว่าปั๋ว แต่กลับไม่เคยได้ดูแลบัญชีในเรือนเลย เฉิงฮว่าปั๋วฝู่มีเงินก้อนโต ทว่าสุดท้ายก็ไม่เคยตกถึงมือนาง
บัดนี้นางเป็นเพียงหรูเหรินตัวเล็ก ๆ ในหออ๋อง กลับมีเงินใช้ไม่หมด
ยามบ่ายหลังอิ่มหนำสำราญ กู้ชิงเจากำลังนั่งชมเบญจมาศดอกใหม่ในลาน ก็เห็นตานชิงวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“ท่านหญิง นางกำนัลอานมาเจ้าค่ะ”
นางกำนัลอานผู้นี้ คนทั้งลานแม้ไม่รู้จักอู่อิง ก็ย่อมต้องรู้จักนาง
เพราะเดิมทีนางเป็นนางนมของอ๋องตวน อีกทั้งยังรับผิดชอบดูแลเรื่องการปรนนิบัติอ๋องตวนของเหล่าพระชายาและอนุในเรือนหลังโดยเฉพาะ
“กู้หรูเหรินสบายดีหรือไม่ วันนี้องค์อ๋องเรียกท่านมาปรนนิบัติ บ่าวจึงมาแนะนำกฎเกณฑ์บางอย่างให้ท่านหญิงเจ้าค่ะ” นางกำนัลอานมีใบหน้ากลมดูเป็นมงคล ยามยิ้มก็ชวนให้รู้สึกสนิทสนม