คิดไปคิดมา องค์ชายรัชทายาทก็ยังตัดสินพระทัยว่าจะอยู่เป็นเพื่อนนางให้มากขึ้น
หลายวันมานี้ พระองค์ทั้งประทับค้างคืนที่ตำหนักเจียนเจีย ทั้งเรียกกู้ชิงเจาไปปรนนิบัติฝนหมึกที่จาเต้เตี้ยน บางคราก็ทรงเล่นหมากล้อมกับนาง
องค์ชายรัชทายาท: ข้านี่ช่างฉลาดเสียจริง
กู้ชิงเจา: ขอร้องละเพคะ อย่าทรงเรียกหาข้าอีกเลย! ปรนนิบัติฝนหมึกทุกวันจนมือข้าเมื่อยไปหมดแล้ว! ปรนนิบัติยามบรรทมทุกคืนจนเอวข้า…แค่กๆ เพื่อความสงบสุขของโลกและความผาสุกของผู้คน สรุปก็คือ ข้าอยากมีเวลาพักผ่อนบ้าง
ไม่เห็นหรือว่าเวลาคนในตำหนักตะวันออกพบหน้านาง ดวงตาก็แทบจะแดงก่ำกันหมดแล้ว
วันนี้นางก็ถูกเรียกมายังจาเต้เตี้ยนอีกครา องค์ชายรัชทายาทกำลังตรวจรายงาน ส่วนนางนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ
แต่ผ่านไปครึ่งค่อนวันก็อ่านไม่เข้าหัว แม้แต่เสียงพลิกหน้าหนังสือก็เริ่มไม่เป็นจังหวะ
องค์ชายรัชทายาททรงคลึงข้อมือ ก่อนเงยพระพักตร์ขึ้น “เบื่อแล้วหรือ? ดีเหมือนกัน ข้าก็เหนื่อยแล้ว พวกเราไปเดินเล่นกันเถิด”
ทั้งสองเดินเอื่อยๆ ไปด้วยกัน องค์ชายรัชทายาทยิ่งสังเกตเห็นว่านางใจลอยไปไกล จึงหยุดฝีพระบาท ยื่นพระหัตถ์ไปประคองใบหน้านางให้หันมามองพระองค์ “กำลังคิดอะไรอยู่?”
กู้ชิงเจาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกมา “วันนี้องค์ชายจะเสด็จไปตำหนักเจียนเจียอีกหรือเพคะ?”
พระองค์ยกมุมพระโอษฐ์ขึ้น “แน่นอน”
นางทำหน้ามุ่ยทันที “องค์ชายไม่ลองเสด็จไปที่อื่นก่อนหรือเพคะ?”
องค์ชายรัชทายาทพลันไม่พอพระทัย “อย่างไร? เจ้าไม่ชอบอยู่กับข้าหรือ?” ท่าทางราวกับว่าหากได้ยินนางตอบว่า “ใช่” ก็จะทรงกริ้วขึ้นมาทันที