เมื่ออีกฝ่ายอุตส่าห์มาหาถึงที่ ย่อมหลบหน้าไม่พบไม่ได้
จี้ซื่อจิ่นลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า “พวกท่านนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปเดี๋ยวเดียวแล้วกลับมา”
แม้อู๋จิ่นเอ๋อร์จะตกตะลึงอยู่บ้าง แต่พอเห็นนางกำลังจะออกไป ก็แทบอยากให้นางไปเสียให้พ้น
ใครจะรู้ว่า สายตาของกู้ชิงหลี่กลับติดตามจี้ซื่อจิ่นไปไม่วางตา ส่วนจางไคเองก็ชะโงกมองผ่านม่านโปร่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทั้งสองคนลืมนางไปโดยไม่ได้นัดหมาย
ด้านนอก เนื่องจากเพิ่งจัดหาเรืออย่างกะทันหัน หมอหลวงจากสำนักโอสถหลวงห้าหกคนจึงต้องเบียดกันอยู่บนเรือลำเล็ก ต่างเฝ้ามองมาทางนี้อย่างกระตือรือร้น พอเห็นจี้ซื่อจิ่นออกมา ความตื่นเต้นยินดีของพวกเขาก็แทบเกินบรรยาย
ผู้นำกลุ่มคือหลี่ผิง หมอหลวงประจำพระองค์ขั้นหกรองแห่งสำนักโอสถหลวง ซึ่งมีอายุมากที่สุด เขาตะโกนเสียงดัง “คุณหนูจี้! คุณหนูจี้! พอจะมีเวลาหรือไม่ ข้าเฒ่าอยากขอคำชี้แนะจากคุณหนูจี้สักหน่อย!”
หมอหลวงคนอื่น ๆ พากันคิดในใจ: อายุมากแล้ววิเศษนักหรือไร!
พวกเขาก็ตะโกนตาม “คุณหนูจี้ ข้ามีตำรับยาลับอยู่ตำรับหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณหนูจี้สนใจจะดูหรือไม่?”
“คุณหนูจี้อย่าเชื่อเขา ตำรับยาลับของเขาไร้ประโยชน์สิ้นดี ข้ามียาวิเศษอยู่เม็ดหนึ่ง สรรพคุณล้ำเลิศยิ่ง คุณหนูจี้อยากชมสักหน่อยหรือไม่?”
ผู้คนบนเรือที่แล่นผ่าน: ……
ช่างน่าพูดไม่ออก
หมอหลวงจากสำนักโอสถหลวงพวกนี้ ปกติถือตัวหยิ่งยโส มองผู้ที่ไม่รู้จักฝังเข็มจับชีพจรอย่างดูแคลน วันนี้เกิดเปลี่ยนนิสัยขึ้นมาหรือไร?
พวกเขาจึงสั่งคนแจวเรือให้หยุด เพื่อชมเรื่องสนุก
จี้ซื่อจิ่นเองก็งุนงงอยู่บ้าง