แม่น้ำชวี๋ทางใต้ของเมืองหลวงต้ายงเลื่องชื่อมาแต่โบราณ
ที่นี่เป็นสถานที่ซึ่งผู้คนทั่วต้ายง ไม่ว่าจะมีฐานะสูงต่ำ เป็นชายหญิงหรือคนเฒ่าคนแก่ ต่างชอบนัดพบกันมากที่สุด
ปีนี้ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนเร็วยิ่ง วันเฉลิมฉลองเทศกาลฮวาเฉาก็มีแสงตะวันอุ่นสาดส่อง
แต่เช้าตรู่ บนผืนน้ำของแม่น้ำชวี๋ก็เต็มไปด้วยภาพบุรุษและสตรีล่องเรือหยอกล้อหัวเราะกัน
จี้ซื่อจิ่นลดม่านโปร่งตรงหัวเรือลง ก่อนยิ้มนั่งลงตรงข้ามกู้ชิงหลี่ “ฤดูใบไม้ผลิชมยอดอ่อน เดินเที่ยวชมธรรมชาติ ฤดูร้อนพายเรือลำน้อยเก็บบัว พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็เล่นสนุกกลางคลื่นสีมรกต ครั้นฤดูหนาวมาถึงก็ชมทิวทัศน์หิมะตรงหัวสะพานยาว เป็นดังคำเล่าลือจริง ๆ ความงามของแม่น้ำชวี๋นั้นตลอดทั้งสี่ฤดูล้วนมีสิ่งให้ชื่นชม”
นางมาเมืองหลวงได้เพียงไม่กี่เดือน ยามปกติต้องยุ่งอยู่กับการช่วยพี่ชายดูแลโรงหมอ แทบไม่เคยออกไปเที่ยว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมาเที่ยวแม่น้ำชวี๋ตามลำพัง
ครานี้นับเป็นครั้งแรก ไม่ว่าอะไรก็ดูแปลกใหม่ไปหมด
กู้ชิงหลี่ยกชาที่รินไว้แล้วส่งให้นาง “หากเจ้าชอบ วันหน้าพวกเรามาบ่อย ๆ”
ซื่อจิ่นรับถ้วยชา พลางมองเขาด้วยแววตาประหลาดใจระคนหยอกเย้า “ยามปกติท่านมีงานราชการยุ่งวุ่นวาย ยังจะมาได้หรือ”
กู้ชิงหลี่ไม่รู้ว่านึกถึงสิ่งใด แววตาที่มองนางพลันสว่างไสว
“ฝ่าบาทกับฮองเฮาตรัสว่า...” เขาลากเสียงทอดยาว พลางจ้องนางด้วยแววตาวาววับ รอยยิ้มเต็มเปี่ยมอยู่ในดวงตา “ให้ข้าจัดการเรื่องสำคัญในชีวิตให้เรียบร้อยก่อน เรื่องอื่นค่อยวางไว้ชั่วคราว”
หากฝ่าบาทตรัสเช่นนี้กับผู้อื่น ก็ย่อมเป็นนัยว่าไม่คิดจะมอบความสำคัญให้
แต่เมื่อคำพูดนี้ตกอยู่กับกู้ชิงหลี่ ย่อมเป็นความจริงใจอย่างแน่นอน