อู่อิงทำหน้าเย็นชา “นี่เป็นพระบัญชาด้วยพระโอษฐ์ของฝ่าบาท จะลดจำนวนตามใจชอบได้อย่างไร” เขาหันไปมองเหม่ยเหรินสกุลเสิ่น แววตาเย็นเยียบ “หรือเหม่ยเหรินสกุลเสิ่นไม่ยินดีคัดพระสูตรถวายไทเฮา?”
พูดมาถึงเพียงนี้แล้ว เสิ่นเจียวจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร
หากไม่ยินดี ก็เท่ากับไม่เคารพไทเฮา
โทษนี้นับว่าใหญ่หลวงเกินไป
“ไทเจียนอู่กล่าวเกินไปแล้ว” นางพยายามฝืนยิ้มออกมา ก่อนส่งสายตาให้ชุ่นซินที่อยู่ข้างกาย
ชุ่นซินเข้าใจทันที ล้วงถุงเงินหนักอึ้งใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ
“ใต้เท้า นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากเหม่ยเหรินของข้า ขอใต้เท้าโปรดรับไว้ด้วย” ชุ่นซินเป็นบ่าว ย่อมรู้จักก้มหัวลดตัวได้ดีกว่าเสิ่นเจียวอยู่บ้าง
ทว่าอู่อิงกลับไม่รับ
รับไว้หรือ? เขาจะยินดีอะไรกับถุงเงินนี่กัน?
เขาไม่ใช่คนที่ขาดเงินเพียงเล็กน้อยเสียหน่อย
“เหม่ยเหรินสกุลเสิ่นเกรงใจแล้ว ข้าน้อยเพียงมาถ่ายทอดพระบัญชาด้วยพระโอษฐ์เท่านั้น หาได้ลำบากอันใด ไม่จำเป็นต้องดื่มชาหรอก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือที่ชุ่นซินยื่นออกไปก็ชะงักค้างอยู่เช่นนั้น จะส่งให้ก็ไม่ใช่ จะชักกลับก็ไม่เชิง
ท่าทีของอู่อิงเห็นชัดว่าทำให้เสิ่นเจียวขุ่นเคืองแล้ว
นางหรี่ตา น้ำเสียงเย็นลง “ไทเจียนอู่ตั้งใจจะเป็นปรปักษ์กับข้าให้ได้หรือ? เราต่างก็อาศัยอยู่ในวัง จะมีเรื่องใดที่ไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่นบ้าง ไทเจียนอู่คิดจะยืนดูข้าตกทุกข์ได้ยากจริงหรือ?”
ถ้อยคำนี้ทำให้อู่อิงแทบหลุดหัวเราะ
“เหตุใดจึงกล่าวถึงการเป็นปรปักษ์กันขึ้นมาเล่า? เหม่ยเหรินสกุลเสิ่นเอ่ยเช่นนี้ ข้าน้อยกลับตามความคิดไม่ทันเสียแล้ว” อู่อิงประดับรอยยิ้มเย็นชาและห่างเหิน “แต่มีเรื่องหนึ่งที่เหม่ยเหรินสกุลเสิ่นกล่าวได้ถูกต้อง อยู่ในโลกนี้จะมีเรื่องใดที่ไม่ต้องพึ่งพาผู้อื่นบ้าง ทว่าท่าทีของเหม่ยเหรินสกุลเสิ่นช่างไม่เหมือนคนมาขอความช่วยเหลือเลย”