ทั้งล่อลวงทั้งข่มขู่ ย่อมดูร้อนรนเกินไป
กลับถึงจวนกู้ ภรรยากู้ก็โกรธขึ้นมา “เจ้าเหตุใดจึงปฏิเสธง่ายดายเช่นนั้น? งานวิวาห์ดี ๆ ของสกุลเฉิงฮว่าปั๋ว”
“ท่านแม่ลืมท่าทีที่จวนโหวมีต่อพวกเราแล้วหรือ?”
จวนโหวเพิ่งเหยียดหยามผู้คนเสร็จหยก ๆ ก็รีบยกงานวิวาห์ดี ๆ เช่นนี้มาให้ เห็นได้ชัดว่ามีพิรุธ
ภรรยากู้แววตาจึงหม่นลง แต่ปากยังดื้อรั้น “อย่างไรเสีย จวนโหวก็ยังเป็นตระกูลฝั่งมารดาของเจ้า ท่านยายของเจ้าต่อให้ร้ายเพียงใด ก็ไม่ถึงกับคิดร้ายเจ้า ตระกูลกู้กับตระกูลเสิ่นเป็นญาติเกี่ยวดองกัน เกียรติร่วมเสื่อมร่วม”
“สกุลเฉิงฮว่าปั๋ว?” กู้เสวียนได้ฟังบทสนทนาของแม่ลูก ก็ถาม “ท่านแม่ยายเล่าเรื่องนี้แก่พวกเจ้าหรือ?”
“ใช่” ภรรยากู้จึงกล่าว “แม้ท่านแม่กับพี่สะใภ้ใหญ่จะพูดจาไม่รื่นหู แต่งานวิวาห์นี้ก็เป็นของจริง”
“สกุลเฉิงฮว่าปั๋วข้าพอรู้อยู่บ้าง บุตรชายสายตรงคนโตของบ้านนั้นเป็นบุตรภรรยาเอกเดิม แต่งงานไปแล้ว ครานี้สู่ขอคือบุตรชายสายตรงคนรอง เจียงเซิน เป็นบุตรภรรยาเอกของเฉิงฮว่าปั๋วคนปัจจุบัน ที่รีบร้อนสู่ขอเกรงว่าเพราะเฉิงฮว่าปั๋วป่วยหนัก หากท่านปั๋วมีอันเป็นไป… เจียงเซินในฐานะบุตรสายตรงก็ต้องไว้ทุกข์สามปี ย่อมเสียเวลา เพียงแต่อายุเขามากแล้ว ไม่ทราบเหตุใดยี่สิบปีแล้วยังไม่แต่งงาน”
สำหรับวิวาห์ของบุตรสาวคนโต กู้เสวียนใส่ใจยิ่งนัก
เขาก็ไม่ตัดสินใจเอง “เจาเอ๋อร์เห็นว่าอย่างไร?”
“หากข้าตอบรับวิวาห์นี้ ท่านพ่อจะจัดการอย่างไร?” นางเงยหน้าขึ้น
“หากเจ้าอยากแต่งจริง ก็ย่อมหาทางช่วยเจ้าปัดการคัดเลือกขั้นสุดท้ายก่อน”
“แต่ถ้าเบื้องบนล่วงรู้ ท่านพ่อถูกสอบสวนจะทำเช่นไร? อนาคตราชการของพี่ชายเล่า?”
กู้เสวียนชะงัก แล้วยิ้มพลางกล่าว “เจาเอ๋อร์ไม่ต้องกังวลมากมาย พ่อแม้เป็นเพียงขุนนางขั้นหก แต่หลายปีมานี้ก็สะสมเส้นสายมาพอควร จะผ่านด่านนี้ไปไม่ยาก”
เรื่องหญิงงามไม่เข้ารับการคัดเลือกขั้นสุดท้ายเพราะป่วยนั้นก็ไม่ใช่ของแปลก
การคัดเลือกหญิงงามทุกสามปี หญิงงามที่ผ่านการคัดเลือกขั้นต้นจะเข้าวังเรียนกฎระเบียบสองเดือน เรียกว่า “ตรวจสอบ” และผู้ที่ผ่านการคัดเลือกขั้นต้นและตรวจสอบได้นั้นล้วนเป็นหนึ่งในหมื่น ทั้งรูปงามและเปรื่องปราด หากผ่านการคัดเลือกขั้นสุดท้าย ก็คือนำเกียรติยศมาสู่วงศ์ตระกูล แม้ไม่ผ่าน ราคาตัวก็เพิ่มเท่าตัว วิวาห์ก็ดียิ่งขึ้น
ฉะนั้น แทบจะบุตรสาวขุนนางและตระกูลใหญ่ล้วนเข้าร่วมคัดเลือกหญิงงาม มีบางคราที่หนึ่งสองคนไม่สามารถเข้าร่วมการคัดเลือกขั้นสุดท้ายได้ด้วยเหตุจำเป็น ตราบใดไม่โอ้อวดจนถึงหูสำนักตรวจการ ก็ล้วนไม่เกิดเรื่อง
เบื้องบนก็ใช่ว่าไม่รู้แผนของขุนนางเบื้องล่าง เพียงแค่หลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งเท่านั้น
“แรกเริ่มที่พวกข้าส่งเจ้าไปคัดเลือก ก็คิดว่าเจ้าผ่านขั้นต้นแล้วจะเข้าวังเรียนกฎระเบียบ เพิ่มพูนประสบการณ์ เดิมทีก็ไม่ได้คิดให้เจ้าเข้าวังไปลำบาก ต่อให้ไม่มีสกุลเฉิงฮว่าปั๋วมาสู่ขอ วันหน้าจะหางานวิวาห์เหมาะสมในเมืองหลวงให้เจ้าก็ได้”
จิตใจคนล้วนทำจากเนื้อหนัง บิดาอย่างเขา ก็ไม่ถึงกับยอมสังเวยบุตรสาวเข้าวังปรนนิบัติฮ่องเต้ชราภาพเพื่อแสวงหาความร่ำรวยลาภยศ
“ในเมื่อเจาเอ๋อร์ไม่ต้องเข้าวัง จะกังวลอะไรอีก? บุตรชายคนรองของเฉิงฮว่าปั๋ว สถานะเช่นนี้ ไยจึงไม่ดี?” ภรรยากู้ก็ฟังออกว่าสามีไม่สนใจงานวิวาห์นี้ นางพลันร้อนใจขึ้นบ้าง
กู้ชิงเจาหลุบตาลง ได้ยินคำว่า “เฉิงฮว่าปั๋ว” สายตาพลันเย็นเยียบกว่าผลึกน้ำแข็งนอกชายคาเสียอีก
ชาติก่อนนางไม่รู้แผนร้ายลับ ๆ ระหว่างจวนหย่งชิงโหวฝู่กับสกุลเฉิงฮว่าปั๋ว ก็เช่นเดียวกับมารดา รู้สึกว่างานวิวาห์นี้ดีเลิศ
จนภายหลังตกเข้าสู่กับดัก ดิ้นรนขมขื่นแต่ไร้หนทาง ทั้งชีวิตถูกสามีทอดทิ้ง มารดาสามีระแวงสงสัย วัยงดงามถูกขังทรมานจนตายในสกุลเฉิงฮว่าปั๋ว ต่อให้ตายไปก็ยังไม่สงบ
วันคืนมืดมิดไร้แสงสว่าง สวนหลังของจวนปั๋วที่หนาวเยียดั่งห้องใต้ดินน้ำแข็ง เพียงนึกถึง นางก็อดสั่นสะท้านทั้งร่างมิได้ ความแค้นเกือบกลืนกินนาง
สวรรค์ทรงมีตา ให้นางได้เริ่มใหม่ จะไม่มีทางให้นางย่างกรายเข้าสกุลเฉิงฮว่าปั๋วอีกเป็นอันขาด
ไม่ว่าจวนหย่งชิงโหวฝู่หรือสกุลเฉิงฮว่าปั๋ว ในสายตาคนนอกนั้นงามสง่าและสูงศักดิ์ แต่นางรู้ดีถึงอุบายชั่วช้าสามานย์ของทั้งสองตระกูล
ภายนอกเห็นงามหรูโอ่อ่าอยู่ แต่แท้จริงภายในเน่าเฟะนานแล้ว
อีกไม่นานแล้ว
อีกไม่นาน จวนหย่งชิงโหวฝู่จะต้องชดใช้ราคาอันโหดร้ายให้แก่ความโลภของพวกเขาเอง
ส่วนสกุลเฉิงฮว่าปั๋ว… ชาตินี้มีนางอยู่ จะปล่อยให้พวกมันเลี่ยงโทษไปง่าย ๆ เกาะอิงเจียงอวิ๋นก้าวขึ้นสูงได้อย่างไร?
“ท่านพ่อท่านแม่ ข้าไม่ยอมแต่ง” นางเงยหน้า กล่าวด้วยความจริงใจ “แม้บุตรสาวจะทะเยอทะยานสู่ตระกูลสูง แต่ตระกูลสูงต้องดีแน่หรือ? ยิ่งตระกูลใหญ่สูงศักดิ์ยิ่งผู้คนมากมาย ภายในซับซ้อนยิ่งนัก บุตรสาวไม่แสวงลาภยศฟุ้งฟ้า เพียงหวังจะตกคัดเลือกไปโดยราบรื่น อยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ที่บ้านอีกหลายปี”
“ดี” คำนี้กู้เสวียนฟังแล้วโล่งอกนัก “เจาเอ๋อร์ไม่ยินดีก็ช่างเถิด สกุลเฉิงฮว่าปั๋วแม้ดี แต่ธรณีประตูบ้านเขาสูงเกินไป เจาเอ๋อร์เข้าบ้านไปก็ไม่เห็นว่าจะดี”
“เจาเอ๋อร์” ภรรยากู้คิ้วงามขมวดแน่น ยังคงเกลี้ยกล่อม “สกุลเฉิงฮว่าปั๋วเป็นจวนปั๋วสืบตระกูล ท่านปั๋วฮูหยินผู้นั้นล้วนเป็นคนดีทั่วทั้งเมืองหลวง มีชื่อเสียงด้านคุณธรรมมาแต่ไหนแต่ไร กับจวนหย่งชิงโหวฝู่ก็คบหากันดี ต่อให้ในจวนปั๋วผู้คนมากกิจธุระซับซ้อน หากเจ้าไปแล้ว ก็เพียงจัดการกิจการของตน รอเวลาเนิ่นนานไป ก็ย่อมรอบคอบรอบด้านเอง”
ภรรยากู้มิอาจเข้าใจได้ คนที่ไม่เคยเห็นเรื่องอัปมงคลเหล่านั้นด้วยตาจริง ก็ยากจะรับรู้อารมณ์นั้น รู้สึกเพียงว่าบุตรชายจากจวนขุนนางสืบตระกูลล้วนดีทุกคน
“ท่านแม่” นางกล่าวเสียงเรียบ “ท่านแม่ทราบไหมว่าเหตุใดข้าจึงไม่ยินดีเข้าจวนปั๋ว?”
“เจียงเซินเหตุใดยี่สิบแล้วยังไม่แต่งภรรยา?”
“บุตรชายตระกูลใหญ่อย่างเขา วัยหนุ่มฉกรรจ์ เหตุใดจึงต้องมาสู่ขอข้า?”
“อีกทั้งท่านน้าสะใภ้ใหญ่ ท่านแม่อย่าลืม ที่บ้านท่านน้าสะใภ้ใหญ่ยังมีพี่น้องสตรีรุ่นราวคราวเดียวกันอีกหลายคนมิได้หมั้นหมาย ไฉนจึงยกของดีเช่นนี้ให้ข้า?”
กู้ชิงเจาถามต่อเนื่องหลายประโยค ทำให้ภรรยากู้ใจสั่นสะท้านขึ้นมา
หรือว่า มีความนัยใดแอบแฝงจริง?
กู้ชิงเจาพลางกล่าว พลางรู้สึกเย้ยหยัน “นั่นเพราะเขารักใคร่ลึกซึ้งกับหญิงหอนางโลมคนหนึ่ง เห็นอยู่ว่าบุตรชายอนุภรรยาใหญ่ก็เกิดมาแล้ว ตระกูลที่มีฐานะเสมอกันล้วนไม่ยอมแต่งบุตรสาวให้เขา เขาร้อนใจจะให้นามแก่บุตรชายใหญ่ จึงยอมรับภรรยาเอกที่มีพื้นเพไม่สูงส่งและควบคุมง่ายเข้าบ้าน”
“นี่!” สองสามีภรรยาตระหนกตกใจยิ่งนัก
บุรุษยังไม่แต่งภรรยาก็รับอนุภรรยาไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่าให้หญิงหอนางโลมให้กำเนิดบุตรชายใหญ่ก่อนภรรยาเอกเข้าประตู เรื่องนี้ช่างวิปริตอย่างยิ่ง! หากให้สำนักตรวจการล่วงรู้ ต้องถูกฎีกากล่าวโทษอย่างหนัก
แต่คำต่อมาของกู้ชิงเจากลับทำให้พวกเขายิ่งตะลึงงัน “ใช่ ท่านปั๋วฮูหยินผู้นั้นชื่อเสียงคุณธรรมโด่งดังยิ่ง ทว่าตั้งแต่นางเข้าจวนมา บุตรชายสายตรงคนโตของเฉิงฮว่าปั๋วก็มีโรคประจำตัวรุมเร้า บัดนี้ยิ่งกลายเป็นคนกินยาต่างข้าว ท่านแม่ไม่สงสัยหรือ?”
ภรรยากู้รูม่านตาหดลง “เจ้าว่านางทำร้ายบุตรชายคนโตของภรรยาเอกเดิม… แต่ฮูหยินเฉิงฮว่าปั๋วเอาใจใส่บุตรชายสายตรงของภรรยาเอกเดิมมาโดยตลอด ยิ่งกว่าบุตรชายของตนเสียอีก ยังชิมโอสถด้วยตนเอง…”
กล่าวถึงตรงนี้ นางเองก็ตะลึงงัน