งานเลี้ยงดำเนินมาถึงครึ่งทาง หลิวฉงเป็นผู้ขับบรรเลงเพลงเป็นคนสุดท้าย เมื่อบรรเลงจบก็กล่าวขอบพระคุณก่อนลงจากเวที ไทเฮาหรงยิ้มพลางวางถ้วยชาลง «ฝูฮุ่ย มานั่งข้างข้า»
องค์หญิงใหญ่ฝูฮุ่ยเป็นธิดาบุญธรรมของไท่ผิน จึงมีฐานะด้อยกว่าองค์หญิงฝูอันอยู่ขั้นหนึ่งโดยกำเนิด การที่ไทเฮาตรัสเช่นนี้ก็เพื่อยกฐานะฝูฮุ่ย แสดงให้เห็นว่าทรงให้ความสำคัญกับนาง
«ฝูฮุ่ยชอบบุรุษเช่นใด?»
«เรื่องของฝูฮุ่ย สุดแล้วแต่ไทเฮาจะทรงตัดสินเพคะ» นางนั่งลงข้างไทเฮาอย่างว่าง่าย กิริยาสงบเรียบร้อย
ไทเฮาหรงทอดถอนใจเบา ๆ ลูบศีรษะนางด้วยความเวทนา «ผู้ที่ต้องแต่งงานคือเจ้า วันหน้าผู้ที่ต้องใช้ชีวิตคู่ก็เป็นเจ้า ย่อมต้องเลือกคนที่ถูกใจ ไม่ว่าเจ้าจะชอบผู้ใด ข้ากับไทเฮาตำหนักโซ่วอันและฝ่าบาทล้วนจะตัดสินใจให้เจ้า»
ตลอดงานเลี้ยง ไทเฮาหลีมิได้ตรัสวาจาใด ยามนี้จึงตรัสรับว่า «จริงด้วย เจ้าเป็นองค์หญิงใหญ่ ฐานะสูงส่ง หากถูกใจผู้ใดก็เอ่ยมาได้» ในใจไทเฮาหลีคิดเพียงว่า มารดาผู้ให้กำเนิดฝูฮุ่ยสิ้นชีพตั้งแต่นางยังเยาว์ ถือเป็นลางร้าย จึงไม่เคยคิดว่านางจะได้แต่งเข้าตระกูลดี ๆ
แต่ถังอวิ๋นกับไทเฮาหรงให้ความสำคัญกับฝูฮุ่ยยิ่งนัก เมื่อครู่เหล่าบุรุษในงานต่างพากันร้องขอแต่งงาน หากนางผู้เป็นไทเฮายังไม่กล่าวอะไรอีก คงดูไร้อำนาจเกินไป
นางจึงแสร้งทำท่าทีเมตตาแล้วกล่าวว่า «ข้าดูแล้ว ทุกคนล้วนเหมาะสมกับเจ้า»
วาจานี้ฟังดูแปลกพิกล
ตอนแรกตรัสว่าฝูฮุ่ยมีฐานะสูงส่ง แต่ประโยคถัดมากลับฟังอย่างไรก็ไม่เข้าที คล้ายกับว่าฝูฮุ่ยเป็นฝ่ายกระตือรือร้นอยากออกเรือนเสียเอง