เหลียงตี้เผยเองก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงเอ่ยต่อว่า “เป็นเพราะหม่อมฉันไร้วาสนา หลายปีมานี้กลับไม่มีบุตรสักคน ช่างละอายต่อท่านยิ่งนัก” ว่าแล้วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหางตา
องค์ชายรัชทายาทเห็นเล่ห์กลเช่นนี้จนชินชา จึงรู้สึกรังเกียจยิ่งนัก แต่เมื่อนึกถึงความยากลำบากของสกุลเผย ก็ยังอดทนไว้ “เจ้าดูแลตำหนักตะวันออก ทั้งยังเหน็ดเหนื่อยมากแล้ว เรื่องบุตรย่อมมีสักวัน”
คำพูดนี้เป็นเพียงคำปลอบขอไปทีเท่านั้น
เขาแทบไม่เคยมาตำหนักเหลียวเซียว ยิ่งไม่เคยค้างคืน แล้วนางจะมีบุตรได้อย่างไร
เหลียงตี้เผยเห็นว่าเขาไม่ยอมเอ่ยถึงเรื่องนั้นเสียที ในที่สุดก็เริ่มร้อนใจ จึงกล่าวว่า “หม่อมฉันเห็นองค์ศักราชน้อยน่ารักยิ่งนัก ชอบใจเป็นที่สุด ไม่ทราบว่าท่านมีพระประสงค์จะให้องค์ศักราชน้อยอยู่ในการเลี้ยงดูของเหลียงตี้ฉีหรือเหลียงหยวนกงหรือไม่เพคะ”
“ไม่มี” เขาตอบสั้นกระชับ
ในเมื่อไม่ใช่สองคนนั้น ก็เหลือเพียงนางแล้ว!
เหลียงตี้เผยเกือบดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ “ขอบพระทัยท่าน หม่อมฉันจะเลี้ยงดูองค์ศักราชน้อยให้ดีเพคะ!”
องค์ชายรัชทายาทขมวดคิ้วมองนาง รู้ว่านางเข้าใจผิด จึงกล่าวว่า “ข้าสั่งให้วิหารกวั่งจี้จัดเตรียมไว้แล้ว ต้นเดือนหน้าองค์ศักราชน้อยจะย้ายเข้าไปอยู่”
รอยยิ้มของเหลียงตี้เผยค่อย ๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความกระอักกระอ่วนและน้อยเนื้อต่ำใจอย่างยิ่ง นางพยายามเกลี้ยกล่อมเขา “ท่าน องค์ศักราชน้อยยังเล็กนัก คนในวิหารกวั่งจี้เกรงว่าจะดูแลไม่ทั่วถึง มิสู้ให้หม่อมฉัน...”
องค์ชายรัชทายาทพลันไม่พอใจ “ครั้งก่อนข้าเองก็เติบโตมาจากวิหารกวั่งจี้ แล้วเหตุใดองค์ศักราชน้อยจะอยู่ที่นั่นไม่ได้”