“ข้ารู้ความหมายของเจ้า วางใจเถิด ข้าจะไม่ทำให้พวกเจ้าตกอยู่ในอันตราย” ถังอวิ๋นยื่นมือไปลูบคิ้วและดวงตาของนาง “อย่าขมวดคิ้วเลย ยิ้มให้มากหน่อย” เขาเบ้ปาก พึมพำว่า “วันนี้เจ้าตัวแสบสองคนนั่นทำแท่นฝนหมึกของข้าแตก ข้าไม่มีแท่นฝนหมึกใช้แล้ว”
“ในคลังส่วนพระองค์ของฝ่าบาทยังมีไม่พออีกหรือเพคะ?” เพียงของที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทิ้งไว้ให้ก็ขนได้เต็มรถม้าคันหนึ่งแล้ว ยังไม่นับของที่สำนักเน่ยผูทำขึ้นและของบรรณาการจากหัวเมืองต่าง ๆ อีก
“จะเหมือนกันได้อย่างไร?” เขาแย้งอย่างมีเหตุผล “ข้ามีแท่นฝนหมึกลายฐานดอกท้ออยู่เพียงแท่นเดียว หากไม่มีแท่นฝนหมึก ต่อไปข้าจะใช้อะไรฝนหมึกเขียนหนังสือ? เขียนหนังสือไม่ได้ ก็ตรวจรายงานไม่ได้”
กู้ชิงเจาเหลือบมองเขา
ช่างเก่งกล้านัก ไม่มีแท่นฝนหมึกก็ไม่ตรวจรายงานเสียแล้ว
“ในเมื่อองค์ชายควนกับถังเจ๋อทำแตก อีกสักพักหม่อมฉันจะทำแท่นใหม่ถวายฝ่าบาทเพคะ”
ถังอวิ๋นพอใจ ยิ้มจนตาหยีแล้วโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน “สมแล้วที่เจาเอ๋อร์เป็นสตรีที่ประเสริฐที่สุดในใต้หล้า”
“แค่ให้แท่นฝนหมึกแท่นหนึ่ง ก็กลายเป็นสตรีที่ประเสริฐที่สุดแล้วหรือเพคะ?” กู้ชิงเจาทั้งขันทั้งจนใจ
“เป็นของที่เจ้ามอบให้ ย่อมดีทั้งสิ้น”
เมื่อความรู้สึกอ่อนหวานเอ่อล้น ทั้งสองก็อิงแอบแนบชิดกัน
หลายปีมานี้ ยามที่ฮ่องเต้กับกุ้ยเฟยอยู่เคียงกัน กลับเกิดความอบอุ่นดุจคนในครอบครัวขึ้นมา
เขาลูบเรือนผมของนาง “พูดถึงเรื่องนี้ วันนี้เหตุใดเจ้าจึงยืนกรานลงโทษเจ๋อเอ๋อร์? เขายังเล็กนัก ไม่ประสีประสา องค์ชายองค์โตแต่ไหนแต่ไรมาแข็งแรงซุกซน ข้าลงโทษเขา ประการแรกเพราะปีหน้าเขาต้องเข้าเรียนที่ห้องทรงพระอักษร ประการที่สองก็อยากขัดเกลานิสัยเขาสักหน่อย”