นางเปิดดูอยู่สองสามหน้าอย่างขุ่นเคือง พลันชะงักมือแล้วรีบชี้หน้าที่ตนอ่านให้กู้ชิงเจาดู
“บุตรีของผู้ดูแลกรมเกษตร สกุลเจิ้งแห่งหรงหยาง เจิ้งอิงอิง?” นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามเสิ่นหลินที่อยู่ข้างกาย “ข้าจำได้รางๆ ว่าฮูหยินผิงกั๋วกงก็แซ่เจิ้งกระมัง?”
“เป็นเช่นนั้น” หลายวันนี้เสิ่นหลินเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง นางสืบสาวชาติกำเนิดและภูมิหลังของหญิงงามทั้งหลายจนกระจ่างแล้ว ครั้นกู้ชิงเจาถาม จึงเอ่ยออกมาราวกับท่องจำได้ขึ้นใจ “หญิงงามสกุลเจิ้งผู้นี้เป็นหลานสาวลูกพี่ลูกน้องทางฝ่ายมารดาของฮูหยินเผย ทั้งยังเป็นลูกพี่ลูกน้องของเผยเต๋อเฟยด้วย บัดนี้อายุเพียงสิบหก ก่อนเข้าพิธีครบสิบห้าปีก็ได้รับการเลี้ยงดูอยู่ที่บ้านท่านตาในหรงหยาง เพิ่งกลับเมืองหลวงเมื่อต้นปีก่อน ได้ยินว่า...” เสิ่นหลินหยุดไปครู่หนึ่ง “ได้ยินว่ารูปโฉมงามล่มเมือง สุขุมเรียบร้อยทั้งยังเฉลียวฉลาด เป็นที่โปรดปรานของฮูหยินเผยยิ่งนัก”
ไป๋ผินเลิกคิ้ว แววตาเปี่ยมความหมาย “เช่นนี้ก็น่าสนใจแล้ว เผยเต๋อเฟยยังไม่ทันฟื้นคืนอำนาจอย่างแท้จริง สกุลเผยกับสกุลเจิ้งก็ร่วมมือกันส่งลูกพี่ลูกน้องผู้งดงามเข้าวังมาคัดเลือก ชุ จิตใจของซือหม่าเจา ใครเล่าจะมองไม่ออก” นางเอ่ยอย่างกระตือรือร้น “พี่หญิงว่าเรื่องนี้เผยเต๋อเฟยรู้หรือไม่?”
“บัญชีรายชื่อหญิงงามฉบับคืนส่งท้ายปีเก่านั้นเป็นเพียงร่างแรก ยังมีหลายชื่อที่อยู่ระหว่างพิจารณาและยังไม่ได้บรรจุลงไปอย่างเป็นทางการ บัญชีรายชื่อฉบับที่ยืนยันแล้วนี้ ข้าเพิ่งได้รับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน” กู้ชิงเจายิ้มบาง “คิดว่าเต๋อเฟยคงยังไม่รู้”
“เต๋อเฟยอวดอ้างว่ารู้เรื่องในวังหลังทุกอย่าง เรื่องเช่นนี้จะปิดบังนางได้อย่างไร?” ไป๋ผินยิ้มเจ้าเล่ห์ “โช่วเอ๋อร์ เจ้าไปบอกข่าวดีนี้ให้คนวังเฟิ่งหัวรู้เสีย”