เผยซื่อยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา “คำกล่าวของอวี๋เหลียงเฟยก็มีเหตุผล” นางลูบรอยยับตรงชายแขนเสื้อ ก่อนยิ้มกล่าวว่า “วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้าถอยไปเถิด”
“ฟางไฉเหรินอยู่ก่อน”
อวี๋ซื่อเหลือบมองฟางซื่อแวบหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้น ทั้งสองต่างมีตำแหน่งเฟย บัดนี้นางจึงไม่จำเป็นต้องคำนับเผยซื่ออีก “พี่เต๋อเฟยพักผ่อนแต่เนิ่นเถิด น้องขอตัวก่อน”
ฟางไฉเหรินจำต้องยอบกาย “น้อมส่งเหนียงเหนียง”
ครั้นอวี๋ซื่อออกจากวังเฟิ่งหัว ฟางไฉเหรินก็กล่าวอย่างเดือดดาลว่า “เหนียงเหนียง อวี๋เหลียงเฟยผู้นี้ไม่รู้ธรรมเนียมเกินไปแล้ว แม้นางจะเป็นเหลียงเฟย แต่ก่อนหน้านี้เหนียงเหนียงก็อุตส่าห์ส่งเสริมนางถึงเพียงนั้น บัดนี้พอตั้งตัวได้ กลับไม่เห็นท่านอยู่ในสายตาเสียแล้ว”
แววตาของเผยเต๋อเฟยลุ่มลึก “ข้าจะไม่ชิงชังอวี๋ซื่อได้อย่างไร เพียงแต่ถึงวันนี้ ข้างกายข้ายังไม่มีคนที่พึ่งพาได้มากนัก จำต้องใช้เวลาอบรมคนด้านล่าง อวี๋ซื่อยังมีประโยชน์อยู่”
ฟางไฉเหรินจึงไม่กล้าพูดให้ร้ายอีก ได้แต่เสนอว่า “อีกไม่กี่วันหญิงงามก็จะเข้าไปเรียนธรรมเนียมในตำหนักฉู่ซิ่วกับตำหนักยวี่ซิ่วแล้ว เหนียงเหนียงไยไม่ฉวยโอกาสนี้...” แววตานางวูบไหว ก่อนกล่าวว่า “หม่อมฉันได้ยินมาว่า บุตรีของเจ้าเมืองอิวโจว เซี่ยฉิน ก็ผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้ายในปีนี้ด้วยเพคะ”
“เจ้าเมืองอิวโจว...” เผยซื่อครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “อิวโจวเป็นสถานที่ที่ดี”
บัดนี้แดนเหนือเกิดความผิดปกติ อิวโจวซึ่งอยู่ติดกับแดนเหนือจึงได้รับความสำคัญเป็นพิเศษ หากดึงเจ้าเมืองอิวโจวมาเป็นพวกได้ ไยต้องกังวลว่าพี่ชายจะไร้ผู้ช่วยเหลือที่ชายแดนอีกเล่า