“ฝ่าบาททรงกริ้วถึงเพียงนั้น เมื่อครู่อยู่ในท้องพระโรง ข้าแทบเข่าอ่อนทรุดลงไปแล้ว” พอเลิกประชุม ขุนนางกลุ่มหนึ่งก็เริ่มจับกลุ่มสนทนากัน
“นั่นสิ” ขุนนางอีกคนยังคงหวาดหวั่น “แม้แต่คราวที่ฝ่าบาทเพิ่งขึ้นครองราชย์ แล้วลงโทษขุนนางตรวจการ ก็ยังไม่เคยตรัสด้วยพระสุรเสียงดุดันถึงเพียงนี้”
“เห็นได้ว่าฝ่าบาททรงปกป้องพระสนมชูเฟยแห่งตำหนักกวนจวีและตระกูลกู้อย่างแท้จริง”
“ฝ่าบาททรงโปรดปรานพระสนมชูเฟยเป็นเรื่องจริง แต่กล่าวถึงที่สุดแล้วก็เป็นเพราะหวังสือใจร้อนอยากประสบความสำเร็จเกินไป ถึงได้ยืนกรานขุดคุ้ยเรื่องเก่าแก่มากราบทูล ทั้งที่เรื่องเหล่านั้นล้วนไม่ตรงกับความจริง พูดง่าย ๆ ก็คือโง่เขลาเกินไป”
ขุนนางข้างกายสูดปาก พลางขมวดคิ้วคาดเดา “ดูท่าทางเขาแล้ว เกรงว่าจะรับสินบนจากผู้ใดมา มิฉะนั้นเหตุใดจึงเลือกกราบทูลกล่าวโทษตระกูลกู้ในยามนี้?”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น แต่ฝ่าบาทเพิ่งทรงแต่งตั้งตำแหน่งในฝ่ายในครั้งใหญ่ แม้พระสนมชูเฟยจะยังไม่ได้เลื่อนเป็นกุ้ยเฟย ทว่าความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อตำหนักกวนจวีกลับเหนือกว่าที่มีต่อพระสนมกุ้ยเฟยเสียอีก บัดนี้กู้เสวียนดำรงตำแหน่งผู้ช่วยราชบัณฑิตแห่งสำนักราชบัณฑิตหลวง ได้รับความสำคัญจากราชบัณฑิตหลวงอย่างยิ่ง ส่วนกู้ชิงหลี่ พี่ชายของพระสนมชูเฟยซึ่งรับราชการอยู่ภายนอก ก็เพิ่งเลื่อนเป็นรองผู้ว่าราชการอวี๋โจว ชั้นขุนนางขั้นห้าระดับบน เพราะผลงานโดดเด่น หากหวังสือมิได้รับผลประโยชน์ แล้วจะหาเรื่องตายด้วยการกล่าวร้ายตระกูลกู้ไปไย?”
“ตกลงผู้ใดกันที่ผูกใจเจ็บตระกูลกู้ ถึงกับติดสินบนผู้มีหน้าที่ทัดทานฝ่าบาท ใครเล่าจะไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงเกลียดชังการฉ้อฉลที่สุด”
ผู้หนึ่งเบ้ปาก “พระสนมชูเฟยได้รับความโปรดปรานไม่เสื่อมคลาย ทั้งยังมีองค์ชายสามอยู่ด้วย ตระกูลกู้รุ่งเรืองขึ้นทุกวัน บัดนี้นับเป็นตระกูลผู้สูงศักดิ์หน้าใหม่ในเมืองหลวงแล้ว ย่อมมีคนตาร้อนมากมาย”