แม้โลงพระศพของไทเฮาจะเคลื่อนออกจากวังแล้ว ทว่าช่วงไว้ทุกข์อย่างเคร่งครัดยังเหลืออีกกว่าครึ่งเดือน หลายแห่งในวังจึงยังคงประดับผ้าขาวไว้
ครั้นเสิ่นเจียวมาถึงตำหนักฟงลวน พระสนมเอกกำลังคัดพระสูตรด้วยตนเอง
“นายหญิง เสิ่นผินมาถึงแล้วเพคะ” ตงเซี่ยเอ่ยเตือนเสียงแผ่ว
ฉีเมี้ยวเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย มองเสิ่นเจียวแวบหนึ่ง ทว่าไม่ได้ใส่ใจนัก เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “เสิ่นผินดูมีชีวิตชีวาดีนี่”
จากนั้นก็กลับไปก้มหน้าอ่านพระสูตร ไม่ปรายตามองนางอีก
เสิ่นเจียวไม่ขุ่นเคือง นางนั่งลงบนเก้าอี้ปักลายที่นางกำนัลยกมาให้เอง “ช่วงนี้พระสนมเอกทรงยุ่งกับการคัดพระสูตรถวายไทเฮา ย่อมเหน็ดเหนื่อยกว่าหม่อมฉันอยู่บ้าง หม่อมฉันเพิ่งมาจากตำหนักเจี๋ยอวี่สกุลหวัง ได้ยินว่าฝ่าบาทมีพระประสงค์จะส่งองค์ชายสี่ไปวิหารกวั่งจี้”
ฉีเมี้ยวไม่หยุดมือ “แล้วอย่างไรเล่า?”
เสิ่นเจียวยกยิ้มมุมปาก “ตำหนักฟงลวนกับตำหนักกวนจวีต่างก็มีฐานะเสมอกัน ทั้งยังมีเชื้อพระวงศ์อยู่ใต้ชายคาเหมือนกัน ทว่าในยามนี้ พระครรภ์ของกุ้ยเฟยกู้แห่งตำหนักกวนจวีก็ใกล้ครบกำหนดคลอดช่วงปลายเดือนสิบเอ็ดแล้ว หากกู้ชิงเจาประสูติองค์ชายอีกพระองค์ เมื่อถึงเวลานั้น ฐานะและสถานการณ์ย่อมแตกต่างจากยามนี้ไปมาก พระสนมเอกจะยังนั่งนิ่งได้จริงหรือ?”
ปลายพู่กันของนางชะงัก หมึกพลันซึมกระจาย เปื้อนกระดาษเป็นวง
ตงเซี่ยเห็นดังนั้นก็รีบเข้ามาเปลี่ยนกระดาษ แล้วฝนหมึกให้ด้วยความใส่ใจ ทว่าหางตากลับจับจ้องทุกอากัปกิริยาของเสิ่นผินไม่วาง
สตรีสกุลเสิ่นผู้นี้ดูเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ หากนายหญิงหลงเชื่อคำยุยงของนาง คงไม่เป็นการดีแน่
ฉีเมี้ยวจึงเงยหน้าขึ้น มองเสิ่นเจียวอย่างเย็นชา “ข้าจะนั่งนิ่งได้หรือไม่ แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
รอยยิ้มของเสิ่นผินแข็งค้างบนใบหน้าในทันที