“แม้พี่ไป๋กับเสิ่นผินจะมีตำแหน่งเท่ากัน แต่พี่ไป๋เป็นพระมารดาขององค์ชาย ย่อมมีฐานะสูงส่งกว่า” เมื่อเห็นเสิ่นผินเม้มปากด้วยความคับแค้น จางเจี๋ยอวี่ก็ยกยิ้มอย่างเริงใจยิ่งขึ้น “เสิ่นผินเพิ่งเข้าวังมาได้ไม่นาน ประสบการณ์ยังน้อย ไม่รู้ความก็เป็นเรื่องธรรมดา”
นางปรายตามอง รอยยิ้มอ่อนโยนลงเล็กน้อย “ยามนี้พี่ไป๋ช่วยพระสนมชูเฟยจัดการงาน เวลาแสนมีค่า ไยต้องถือสานางให้มากความ จนตนเองต้องกลัดกลุ้มด้วยเล่า”
“คำพูดของน้องจางถูกต้องยิ่ง” ไป๋ผินโบกพัดกลมด้ามหยกในมือเบา ๆ พลางเลิกคิ้วมองเสิ่นผินกับไป๋ไฉเหรินด้วยสายตาเย็นชา “เพียงแต่ข้าเป็นคนอารมณ์ไม่ดีนัก ทนฟังผู้อื่นกล่าวถึงพี่ชูเฟยในทางเสียหายไม่ได้ที่สุด”
“ยามนี้ต้ายงกำลังเผชิญความยากลำบาก พี่ชูเฟยทรงครรภ์อยู่แท้ ๆ ยังตรากตรำคิดอ่านอย่างสุดกำลัง พวกเจ้ายังลอบนินทาไม่หยุด” นางแค่นเสียงเย็น “พวกเจ้าสองคนจงระวังตัวให้ดี”
นางหันหลังขึ้นเกี้ยว
นางกำนัลเข้ามาประคอง “นายหญิง เชิญขึ้นเกี้ยวเถิดเจ้าค่ะ พวกเรากลับตำหนักรั่วหัวกัน”
นางสะบัดมือออกด้วยความเดือดดาล “ของผุพังเช่นนี้ ข้าไม่ขึ้น!”
ไป๋ผินเป็นถึงนายหญิงผู้มีตำแหน่งผิน อีกทั้งยังสนิทสนมกับพระสนมชูเฟย สำนักเน่ยผูจึงจัดเกี้ยวเคลื่อนพระองค์ให้นางอย่างหรูหราภูมิฐาน บนเกี้ยวยังมีหลังคาทรงเล็กบังแดด แม้แต่สีรักที่ใช้ทาก็เป็นของชั้นดีและมีกลิ่นหอม เมื่อเทียบกันแล้ว เกี้ยวอีกคันที่จอดอยู่ข้าง ๆ กลับดูซอมซ่อยิ่งนัก ไม่เพียงไม่มีหลังคาบังแดด สีรักที่ทาไว้ยังผ่านกาลเวลามานานจนเห็นร่องรอยสีซีดจาง
เสิ่นผินเห็นดังนั้นก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เจ็บแค้นจนแทบทนไม่ไหว
นางกำนัลเหลือบมองเกี้ยวเคลื่อนพระองค์คันนั้น รู้ว่านายหญิงของตนขุ่นเคืองเพราะเกี้ยวที่แสนเรียบง่าย ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่กล่าวปลอบ “คนจากสำนักเน่ยผูบอกว่าเกี้ยวของนายหญิงยังทำไม่เสร็จ จึงต้องใช้คันเก่าไปก่อน นายหญิงอดทนอีกสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”