ต้นเดือนห้า แสงตะวันเจิดจ้าสาดส่องทั่วหล้า ต้นหลิวริมทะเลสาบเผิงไหลเขียวขจีดุจม่านหมอก บดบังดอกบัวสีชมพูที่ผลิบานเป็นหย่อม ๆ
บนศาลาริมทะเลสาบ มีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่ เฝ้ามองดอกไม้งามคลี่กลีบแย้มบาน ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับแฝงความกลัดกลุ้มเข้มข้น ซึ่งไม่ว่าอย่างไรก็สลายไปไม่ได้
นางกำนัลเกรงว่านางจะร้อน จึงยืนถือพัดอยู่ข้างกาย ค่อย ๆ พัดคลายร้อนให้นาง
“ได้ยินว่าในราชสำนักมีขุนนางหลายคนไม่พอพระทัยที่ฝ่าบาททรงทิ้งเหล่าสนมใหม่ไว้ แล้วเสด็จมาพระตำหนักรอง กุ้ยเฟย ชูเฟย และเสียนเฟยเหนียงเหนียงต่างก็ทูลทัดทานฝ่าบาท คิดว่าอีกไม่นานเหล่าสนมในวังหลวงคงต้องย้ายมาพระตำหนักรองแล้ว” นางกำนัลถอนใจเบา ๆ “เจี๋ยอวี่กลัดกลุ้มเพราะเรื่องนี้หรือเพคะ?”
แววตาของสกุลเจิ้งค่อย ๆ กลับมามีจุดโฟกัส นางไม่ตอบ เพียงหลุบตาลงเล็กน้อย
นางกำนัลเป็นสินเดิมที่ติดตามนางมาจากบ้าน จงรักภักดีต่อเจ้านายที่สุด เมื่อเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยปลอบว่า “เจี๋ยอวี่อย่าทรงกังวลเลยเพคะ ในครรภ์ของพระองค์มีพระโอรส ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญยิ่ง แม้แต่กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงยังคอยดูแลพระองค์เป็นอย่างดี ต่อให้พวกนางมาถึง ก็ไม่อาจอยู่เหนือพระองค์ได้หรอกเพคะ”
หลังการคัดเลือกหญิงงามในเดือนสี่ได้ไม่นาน ฝ่าบาทก็ทรงอ้างเหตุหลบร้อน เสด็จออกจากวังหลวง
เหล่าสนมที่ติดตามเสด็จมา นอกจากผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าผินแล้ว ก็มีเพียงเจี๋ยอวี่สามนาง ได้แก่ สกุลเจิ้ง สกุลหวัง และสกุลเซี่ย
ในหมู่สนมใหม่ มีถึงสองคนที่ยังไม่เคยได้รับใช้ใกล้ชิดฝ่าบาท จึงยังไม่เคยได้เห็นพระพักตร์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหล่าสนมเก่าหลายคน
สกุลเจิ้งยิ้มบาง ๆ ปลายนิ้วแตะหน้าท้องที่ว่างเปล่าของตน “พวกนางจะมาก็มาเถิด แล้วเกี่ยวอันใดกับข้าด้วย”
นางค่อย ๆ ลุกขึ้น “จัดเตรียมให้ข้าที ข้าจะไปตำหนักเว่ยยาง”