ตงเซี่ยย่อตัวนวดขาให้นาง พลางกล่าวว่า “มิใช่ตรัสว่าจะทรงแต่งตั้งพระสนมสี่ตำแหน่งหรือเพคะ? นอกจากหลี่เจี๋ยอวี่แล้ว ในบรรดาเจิ้งเจี๋ยอวี่ เซี่ยเจี๋ยอวี่ หวังเจี๋ยอวี่ และจางเจี๋ยอวี่ ก็มีอยู่สามคน หวังเจี๋ยอวี่เป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิดองค์ชายสี่ คิดว่าคงได้รับแต่งตั้งเป็นพระสนมแน่ ส่วนคนอื่น ๆ นายหญิงก็อาจหาทางดึงมาเป็นพวกอีกสักคนเพคะ”
“สกุลเซี่ยเข้ากับเสียนเฟยไปแล้ว ส่วนสกุลจางยามนี้กลับมีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง ทว่านางประจบตำหนักกวนจวีอย่างยิ่ง ย่อมไม่อาจมาเป็นพวกข้าได้ สำหรับสกุลเจิ้ง...” ฉีเมี้ยวมีสีหน้าลังเล “นางมีชาติตระกูลดี ทั้งยังสุขุมหนักแน่น เพียงแต่เรื่องที่นางแท้งบุตรก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ยืนอยู่ฝ่ายกู้ชิงเจา ยามนี้ไม่รู้ว่าคิดเช่นไรแล้ว”
ท้ายที่สุดฉีเมี้ยวได้แต่ทอดถอนใจ “คนที่พอจะใช้การได้ก็ไม่ฉลาดพอ ส่วนคนที่มีสติปัญญาและความเด็ดเดี่ยวกลับดูเหมือนจะเอนเอียงไปทางตำหนักกวนจวีเสียหมด ช่างเหมือนถูกล้อมไว้ทั้งสี่ด้านจริง ๆ”
นางครุ่นคิดอยู่นาน แววตาพลันไหววูบ “ถึงอย่างไร คนผู้นั้นจากตำหนักเสียนฟางก็เหมาะสมที่สุด”
เสิ่นเจียวมีความแค้นกับกู้ชิงเจามานาน ย่อมไม่มีทางถูกซื้อตัวแล้วหักหลังนาง อีกทั้งเสิ่นเจียวก็มีแผนการและรู้จักใช้กลอุบาย
ตงเซี่ยมีสีหน้ากังวล “แต่เหม่ยเหรินสกุลเสิ่นผู้นั้น เจ้าเล่ห์ลึกล้ำเกินไป ทั้งยังทะเยอทะยานใหญ่หลวง...”
“นางจะคิดเช่นไรไม่สำคัญ ยามนี้ขอเพียงใช้การได้ก็ล้วนเป็นเรื่องดี ส่วนความทะเยอทะยานนั้น...” นางครุ่นคิดเล็กน้อย “ผู้ใดที่ปรารถนาจะขึ้นสู่ตำแหน่งสูงจะไร้ความทะเยอทะยานเล่า? หากนางช่วยเหลือข้าด้วยใจจริง ข้าย่อมไม่ทำให้นางต้องเสียเปรียบ”