“เรื่องราวทั้งหลายคลี่คลายลงแล้ว ราวช่วงก่อนหรือหลังวันเหมายัน ขุนนางปลอบประโลมราษฎรจากแต่ละพื้นที่ก็คงทยอยกลับเมืองหลวง” เขากุมปอยผมดำขลับของนางไว้ในมือ “ครานี้ราชสำนักมีตำแหน่งว่างมากมายเพราะสกุลเผยต้องโทษ พี่ชายของเจ้าอยู่ที่อวี๋โจวหลายปี มีผลงานทางการเมืองโดดเด่น ครั้นอวี๋โจวประสบแผ่นดินไหว เขาก็สร้างคุณงามความชอบไว้อย่างยิ่งใหญ่ เราตั้งใจจะเรียกพี่ชายเจ้ากลับเมืองหลวงก่อนวันเหมายัน ให้คนในตระกูลฝ่ายมารดาของเจ้าได้ฉลองปีใหม่พร้อมหน้ากัน”
กู้ชิงเจาพลันผละตัวขึ้นจากอ้อมกอดของถังอวิ๋น แววตาสุกสกาวดุจดวงดาว “ฝ่าบาทตรัสจริงหรือเพคะ?”
เขายิ้มละไม “จริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก”
นางยิ้มอ่อนหวาน “เช่นนั้นหม่อมฉันขอขอบพระทัยฝ่าบาทแทนพี่ชายก่อนเพคะ”
“ไยต้องกล่าวขอบคุณ บิดาและพี่ชายของเจ้าล้วนเป็นผู้เปี่ยมความรู้ความสามารถ ทั้งยังมีความสามารถในการปกครองบ้านเมือง ต่อให้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเจ้า เราก็จะให้ความสำคัญแก่พวกเขาอยู่แล้ว” แน่นอนว่าแม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่เพราะมีกู้ชิงเจาอยู่ เขาย่อมรักใคร่เผื่อแผ่ไปถึงพ่อตาและพี่ภรรยา มอบโอกาสกับสายสัมพันธ์ให้มากกว่าเดิม
กู้ชิงเจารู้ดีว่าฝ่าบาททรงมีพระเมตตาต่อตระกูลกู้ นางจึงเต็มใจช่วยเหลือเขาในฐานะเสียนเฟยมาหลายปี
นางผูกสัมพันธ์กับเจิ้งเจี๋ยอวี่ ถอนสายลับของสกุลเผยออกจากวัง และดึงสกุลเจิ้งมาเป็นพวก
ด้านนอกตำหนัก สายลมสารทฤดูหนาวเย็นเฉียบ ทว่าในห้องกลับอบอุ่นด้วยแสงเทียน บรรยากาศสงบร่มเย็นราววันเวลาอันแสนสงบ
“จริงสิ วันนี้ได้ยินว่าเจ้าไปตำหนักโซ่วอันมา ไทเฮามิได้ทำให้เจ้าลำบากใจใช่หรือไม่?”
“เหตุใดฝ่าบาทจึงตรัสเช่นนี้เพคะ?” นางเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ หรือฝ่าบาทจะทรงทราบเรื่องใดเข้าแล้ว?