เมื่อพระสนมตั้งครรภ์ นางกลับคิดรอบคอบทุกด้าน ทั้งยังเอ่ยตักเตือนเขา
พระสนมผู้ดูแลวังหลังมีคุณธรรมถึงเพียงนี้ ในฐานะจักรพรรดิ เขาควรยินดีที่วังหลังปรองดองกลมเกลียว ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ในอกกลับมีความอึดอัดค้างคา ระบายก็ไม่ออก กดไว้ก็ไม่ลง อัดแน่นอยู่ตรงนั้นจนเขารู้สึกไม่สบายใจ ทั้งขุ่นเคืองและทุกข์ใจอยู่บ้าง
นางไม่ใส่ใจว่าหวังเหม่ยเหรินตั้งครรภ์หรือไม่ หรือเป็นเพราะในใจนางมีความรักให้เขาไม่มากอยู่แล้ว...
ไร้รักจึงไร้แค้นไร้ริษยา มิใช่หรือ?
“ฝ่าบาท?” กู้ชิงเจาเรียกเขา
ถังอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติ เขาพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาแรงๆ แล้วหันไปยิ้มให้นาง “เรารู้แล้ว”
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่อาจตัดใจโมโหต่อหน้านางได้
ในฐานะพระสนม นางนับว่าโดดเด่นยิ่ง นางทำหน้าที่ของตนอย่างดี ทั้งยังช่วยเขาผูกสัมพันธ์กับครอบครัวขุนนางใหญ่และอบรมเลี้ยงดูโอรส ผู้ที่ต้องกล้ำกลืนความลำบากคือนาง แล้วเขาจะโมโหใส่นางโดยไม่แยกแยะถูกผิดได้อย่างไร
เจาเอ๋อร์ต้องรักเขาเป็นแน่ มิฉะนั้นจะดีกับเขาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
ถึงแม้จะไม่รัก...
เป็นไปไม่ได้กระมัง เขาคิดว่าไม่มีทางเป็นเช่นนั้น
เขายิ้มพลางจับมือนางมาวางไว้กลางฝ่ามือ “วันนี้มีเรื่องประหลาดเรื่องหนึ่ง เจ้าอยากฟังหรือไม่?”
กู้ชิงเจาใคร่รู้ “เรื่องประหลาดอันใดหรือ?”
“เป็นเรื่องของอ๋องหวยหยาง...”
……
ราตรีมืดสลัว ลมหิมะนอกวังสงบลงแล้ว
ใต้กำแพงวัง พระชายาอ๋องหวยหยางสั่งให้บ่าวช่วยประคองอ๋องหวยหยางขึ้นรถม้าของตน ก่อนจะตามขึ้นไปทีหลัง
“ออกรถ!”
อ๋องหวยหยางเมามายจนแทบไม่ได้สติ พอพระชายาขึ้นมา เขาก็ขยับตัวเข้าไปหาอย่างไม่รู้ตัว โอบเอวนางไว้ไม่ยอมปล่อย “พระชายา วันนี้ข้าดีใจเหลือเกิน”