“ปล่อยให้นางพูดไปเถิด” กู้ชิงเจายกถ้วยชาขึ้น สีหน้าไม่หวั่นเกรง
ตานชิงจึงถอยออกไป ไม่เอ่ยคำใดอีก
เบื้องบน ไทเฮาทั้งสองและถังอวิ๋นต่างนั่งลงแล้ว
ไทเฮาสกุลหรงยังคงแย้มยิ้มอ่อนโยน “วันนี้เป็นงานเลี้ยงครอบครัว ทุกท่านไม่ต้องเคร่งพิธี ร่วมสำราญกันจึงจะดี”
“ไทเฮาตรัสถูกต้องแล้ว” เหล่าผู้คนซึ่งมีอ๋องลี่เป็นผู้นำต่างพากันคล้อยตาม
ถังอวิ๋นยกจอกสุราขึ้น ส่งไปทางอ๋องหวยหยางจากระยะไกล “เสด็จอาไม่ได้กลับเมืองหลวงมานาน วันนี้ต้องดื่มกับเราให้เต็มที่”
อ๋องหวยหยางเองก็องอาจ เขายกจอกสุราขึ้นพลางหัวเราะเสียงกังวาน “กระหม่อมอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ เฝ้ารอจะได้ดื่มกับฝ่าบาทมานานแล้ว” กล่าวจบก็ยกสุราจอกใหญ่ดื่มรวดเดียวหมด
พระชายาอ๋องหวยหยางที่อยู่ข้าง ๆ มองจนตะลึงงัน
บางทีบรรยากาศงานเลี้ยงจะครึกครื้น ถังอวิ๋นกับอ๋องหวยหยางจึงดื่มกันจอกแล้วจอกเล่า อีกทั้งยังมีอ๋องลี่ อ๋องหนานหลิง และคนอื่น ๆ สลับกันมาชนจอก ดูท่าราวกับคิดจะดื่มสุราในวังให้หมดสิ้น
ถังอวิ๋นเพิ่งดื่มสุราที่อ๋องหวยหยางคารวะจนหมด อู่อิงก็รินให้เขาอย่างคล่องแคล่ว อาศัยช่วงว่างนี้ ถังอวิ๋นจึงถามเสียงเบาว่า “สุราวันนี้ผู้ใดเป็นคนจัดเตรียม?”
นอกจากจอกแรกจะเป็นสุราจริง ๆ แล้ว จอกต่อ ๆ มาก็เจือจางด้วยน้ำไม่มากก็น้อย ยิ่งดื่มไปถึงช่วงหลัง กลิ่นสุรายิ่งอ่อนลง
อู่อิงคาดไว้แต่แรกแล้วว่าฝ่าบาทคงถาม จึงตอบด้วยรอยยิ้ม “ทูลฝ่าบาท เหลียงเฟยเหนียงเหนียงตรัสว่าวันนี้อ๋องหวยหยางกลับเมืองหลวง ฝ่าบาทย่อมต้องดื่มสุรา ทว่าพรุ่งนี้เช้ายังมีพิธีใหญ่วันขึ้นปีใหม่ หากฝ่าบาทดื่มมากเกินไป พรุ่งนี้คงต้องทรงลำบากพ่ะย่ะค่ะ”
ถังอวิ๋นเผลอเหลือบมองไปทางกู้ชิงเจา