“ตำหนักฉู่ซิ่ว?” หญิงงามส่วนใหญ่อยู่ที่นั่นมิใช่หรือ “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
“ดูเหมือนคุณหนูใหญ่สกุลชิวแห่งจวนโหวฉางหลิงจะมีเรื่องขัดแย้งกับหญิงงามที่พักร่วมกัน จนได้รับความไม่เป็นธรรมพ่ะย่ะค่ะ” สีหน้าไช่ไห่ย่ำแย่ยิ่งนัก
พอได้ยินชื่อนี้ กู้ชิงเจาก็ขมวดคิ้วแน่น
คุณหนูใหญ่สกุลชิวผู้นี้ มิใช่คนที่หลี่ฝู่ หลานชายของไทเฮาหลีหมายปองอยู่หรอกหรือ?
มิน่าเล่า ไทเฮาจึงร้อนใจถึงเพียงนี้
“ไช่จิ้ว เจ้าไปสืบดู อีกทั้งเรียกผู้ดูแลตำหนักฉู่ซิ่วมารอรับคำสั่งที่ตำหนักกวนจวี”
“ออกเดินทาง”
ภายในตำหนักโซ่วอัน ทันทีที่กู้ชิงเจาก้าวเข้าประตู ก็เห็นสตรีนางหนึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้นแนบชิดอยู่ข้างกายไทเฮาหลี แลดูอายุเพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นมาได้ไม่นาน ใบหน้าเปื้อนน้ำตา น่าสงสารจับใจ
พอไทเฮาหลีเห็นกู้ชิงเจา สีหน้าก็เคร่งขรึม “เจ้าดูแลเรื่องราวอย่างไรกัน ถึงปล่อยให้จิ้นซวงต้องรับความอยุติธรรมถึงเพียงนี้ในตำหนักฉู่ซิ่ว”
นับว่าเป็นเรื่องบังเอิญพอดี นางกับกุ้ยเฟยและกงผินผลัดกันดูแลเหล่าหญิงงาม วันนี้เวรดูแลตกเป็นของนาง
“ไทเฮาโปรดระงับโทสะ หม่อมฉันส่งคนไปสืบเรื่องที่ตำหนักฉู่ซิ่วอย่างละเอียดแล้ว ย่อมไม่ปล่อยให้คุณหนูใหญ่สกุลชิวถูกปรักปรำเปล่าๆ เพคะ” นางยิ้มพลางมองสตรีผู้นั้น “เพียงแต่คงต้องเชิญคุณหนูกลับตำหนักฉู่ซิ่วไปกับหม่อมฉันสักครา”
แววตาของชิวจิ้นซวงวูบไหว นางร้องไห้หนักกว่าเดิม เอ่ยวิงวอนขอความคุ้มครองจากไทเฮาอย่างน่าสงสาร “ไทเฮาเพคะ หม่อมฉันไม่อยากกลับไป หญิงงามสกุลฟูผู้นั้นดุร้ายราวกับอสูรร้าย หม่อมฉันกลัว...”
หญิงงามสกุลฟูหรือ? คล้ายจะเป็นบุตรสาวของรองเจ้ากรมผู้แทนราชสำนัก
หลายวันก่อน พระชายาไทเฮาหว่านผู้ชรายังเคยเอ่ยถึงนางในตำหนักไทเฮา