“เพคะ” ผู้ดูแลทั้งสองคำนับแล้วถอยออกไปอย่างนอบน้อม
แดงชาดม่วงก้าวเข้ามา ก่อนเอ่ยถามเสียงเบา “นายหญิง จะให้บ่าวไปกราบทูลเรื่องนี้แก่ไทเฮาที่ตำหนักโซ่วอันหรือไม่เพคะ”
“ไม่ต้อง” กู้ชิงเจายกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อชุ่มคอ “ไทเฮาย่อมส่งคนมาเอง”
แดงชาดม่วงเข้าใจในทันที
“ส่วนทางคุณหนูใหญ่ฟู่ อย่างไรก็เป็นบุตรสาวสายตรงของรองเจ้ากรมผู้แทนราชสำนัก พรุ่งนี้เจ้าไปตำหนักฉู่ซิ่วด้วยตนเองสักเที่ยว เรื่องที่ควรตักเตือนก็ตักเตือน เรื่องที่ควรปลอบใจก็ปลอบใจ อย่าให้พวกนางเก็บความขุ่นเคืองไว้ในใจ ถึงยามนั้นจะได้ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอีก”
“เพคะ บ่าวทราบแล้ว” แดงชาดม่วงเห็นนางขมวดคิ้ว จึงเอ่ยปลอบ “อีกไม่กี่วันก็สิ้นสุดแล้ว เมื่อผ่านการคัดเลือกรอบสุดท้าย เหล่าหญิงงามออกจากวังไปหมด นายหญิงก็ไม่ต้องกลัดกลุ้มอีก”
“หวังว่าในช่วงสองสามวันนี้พวกนางจะสำรวมตัวบ้าง”
ยามพลบค่ำ ไอร้อนของฤดูร้อนค่อย ๆ คลายลง
ตำหนักโซ่วอันส่งคนมาจริงดังว่า
“ไทเฮาทรงเป็นห่วงเรื่องเหล่าหญิงงาม จึงเกรงว่าจะกล่าวโทษผู้ใดโดยไม่เป็นธรรม เลยซักถามคุณหนูใหญ่ชิวอย่างละเอียด จึงทรงทราบว่าหญิงงามแซ่จางจากตำหนักฉู่ซิ่วเป็นผู้ยุยงให้เกิดเรื่อง จนคุณหนูใหญ่ชิวกับคุณหนูใหญ่ฟู่ผิดใจกัน บัดนี้คุณหนูใหญ่ชิวก็สำนึกเสียใจอย่างยิ่ง ทั้งยังนึกขุ่นเคืองกับสิ่งที่ตนทำก่อนหน้านี้” จางหลี ผู้ดูแลตำหนักแห่งตำหนักโซ่วอัน กราบทูลว่า “ไทเฮาตรัสว่าเป็นเพียงคำกระทบกระทั่งกันของเด็กสาว ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด ยามนี้หญิงงามชิวกลับตำหนักฉู่ซิ่วไปแล้ว ส่วนหญิงงามแซ่จางผู้นั้นมีเจตนาแอบแฝง เหลียงเฟยเหนียงเหนียงควรตรวจสอบให้ถี่ถ้วนเพคะ”