จันทร์ลอยเหนือยอดหลิว ตำหนักกวนจวียังคงสว่างไสว
หงเชาก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
แดงชาดม่วงถามว่า “สืบได้ความอะไรหรือไม่?”
หงเชาส่ายหน้า “ไม่พบสิ่งใดเลย”
กู้ชิงเจากำลังถอดปิ่นและเครื่องประดับหน้าคันฉ่อง นางมิได้เงยหน้าขึ้น “บุตรีตระกูลต่าง ๆ ที่เข้าวัง ล้วนเก็บเสื้อผ้าสำรองไว้ในรถม้าของตน เผยกุ้ยเฟยจงใจทำให้ตระกูลกู้ขายหน้า พวกเจ้าจะสืบพบได้อย่างไร”
“แต่เผยกุ้ยเฟยทำเกินไปจริง ๆ งานเลี้ยงใหญ่เช่นวันนี้ นางยังไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจแม้แต่น้อย” ตานชิงเอ่ยด้วยความขุ่นเคือง
“แล้วอย่างไรเล่า?” นางเงยหน้าขึ้น “ตราบใดที่ไม่มีผู้ใดสืบสาวถึงตัวนางได้ นางก็ยังคงขาวสะอาดไร้มลทิน”
ตานชิงเงียบไป วังหลังอันกว้างใหญ่ ต่อให้สืบพบตัวคนจริง ๆ หากสกุลเผยคิดหาคนมารับผิดแทน ก็ง่ายดายเหลือเกิน
“น่าสงสารคุณหนูรองของพวกเราจริง ๆ” เสิ่นหลินทอดถอนใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยความชื่นชมอยู่บ้าง “แต่ถึงคุณหนูรองจะเข้าร่วมงานเลี้ยงใหญ่เช่นนี้เป็นครั้งแรก ทั้งยังตกอกตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นถึงเพียงนั้น นางกลับสุขุมมั่นคงตั้งแต่ต้นจนจบ ช่างหาได้ยากนัก”
กู้ชิงเจาวางปิ่นและเครื่องประดับทั้งหมดไว้ข้างกาย พลางยิ้มบาง “เด็กคนนั้น พออายุได้หกขวบก็ทำตัวราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อยแล้ว”
“คุณหนูรองของพวกเราเหมือนพระสนมเลยเจ้าค่ะ” แดงชาดม่วงอดคิดไม่ได้ ฮูหยินที่บ้านเป็นคนอ่อนแอมาแต่ไหนแต่ไร แต่กลับมีบุตรีสองคนที่ไม่มีใครมีนิสัยเหมือนนางเลย
ทว่าฮูหยินกลับภาคภูมิใจในเรื่องนี้ยิ่งนัก นางกล่าวอยู่หลายครั้งว่าโชคดีที่นิสัยของกู้ชิงเจากับกู้ชิงอิ่งมิได้ถอดแบบมาจากตน มิฉะนั้นตอนอยู่ในจวนอ๋อง กู้ชิงเจาคงต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเป็นแน่
กู้ชิงเจายิ้มพลางถามตานชิง “เจ๋อร์หลับสนิทหรือยัง?”
“หลับแล้วเพคะ ช่วงหลายวันนี้องค์ชายน้อยว่าง่ายยิ่ง เสวยได้มาก ทั้งยังร่าเริงนัก” บัดนี้ตานชิงรับหน้าที่ปรนนิบัติองค์ชายน้อยโดยเฉพาะ ทุกวันได้อยู่กับทารกน้อยแก้มยุ้ย ชีวิตช่างสุขสบายเหลือเกิน
“ข้าไปดูสักหน่อย”