“เรื่องในโลกนี้ซับซ้อนนัก จะตัดสินว่าใครถูกใครผิดย่อมยากยิ่ง กล่าวไปแล้ว บัดนี้พวกเราสามารถอยู่ในตำหนักยวี่ซิ่วได้ ก็ล้วนได้รับประโยชน์จากตระกูลทั้งสิ้น เรื่องชนชั้นและชาติตระกูลเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่โบราณ ด้วยพวกเราอยู่ในตระกูล จะทำสิ่งใดตามอำเภอใจไม่ได้ ยิ่งไม่อาจทำให้คนในตระกูลต้องเดือดร้อนเพราะตนเอง ยามนี้ชิวจิ้นซวงมีไทเฮาเป็นที่พึ่ง หากข้าใช้อารมณ์ชั่ววูบก่อเรื่องใหญ่โตขึ้นมา ก็ไม่มีประโยชน์อันใดต่อข้าหรือตระกูลฟู่”
จวงจวงเบ้ปาก “เพียงเพราะสถานะของตระกูลแตกต่างกันมาก พี่สาวก็ทวงความเป็นธรรมไม่ได้แล้วหรือ?”
“เรื่องนี้มิใช่ว่าข้าจะเรียกร้องหรือไม่แล้วตัดสินได้ ต้องดูว่าผู้มีอำนาจเบื้องบนจะเลือกเช่นไร”
“ได้ยินว่าผู้ดูแลพวกหญิงงามในยามนี้คือเหลียงเฟยเหนียงเหนียง หากท้ายที่สุดเหลียงเฟยเหนียงเหนียงก็ไม่ใส่ใจเรื่องนี้ พี่สาวจะเคียดแค้นหรือไม่?”
ผู้ดูแลด้านนอกได้ยินเช่นนั้น หัวใจก็แทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม!
เหลียงเฟยเหนียงเหนียงประทับฟังอยู่ที่นี่เชียว!
ส่วนกู้ชิงเจากลับสงบนิ่งยิ่งนัก
ได้ฟังเรื่องของตนเองจากปากผู้อื่น ช่างเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ไม่น้อย
“เหลียงเฟยเหนียงเหนียงดูคล้ายมีอำนาจควบคุมวังอยู่ในมือ ทว่าหากไทเฮาหลีทรงกดดัน เหลียงเฟยแม้มีพระทัยจะจัดการเรื่องนี้อย่างเป็นธรรม หรือจะกล้าขัดพระประสงค์ของไทเฮาเหนียงเหนียงได้? คนเราล้วนแสวงหาผลประโยชน์ เหนียงเหนียงกับข้ามิได้เกี่ยวข้องเป็นญาติกัน เหตุใดจึงต้องช่วยข้า?” ฟู่เหยาส่ายหน้า “ต่อให้ข้าจะเคียดแค้น ก็ควรไปเคียดแค้นชิวจิ้นซวง”
ผู้ดูแลที่อยู่นอกประตูพลันถอนหายใจยาว โชคดีที่คุณหนูใหญ่ฟู่รู้จักวางตัว
“หญิงงามแซ่ฟู่ผู้นี้ นับว่าเป็นคนมีสติรู้เท่าทันตนเอง” แดงชาดม่วงเองก็พลอยตื่นเต้นไปด้วยเมื่อครู่