“กุ้ยเฟยทรงกังวลเกินไปแล้ว ตำหนักข้างทุกอย่างเรียบร้อยดี” กู้ชิงเจายิ้มละไม สีหน้าไร้พิรุธแม้แต่น้อย
เผยกุ้ยเฟยแอบบริภาษนางว่าเสแสร้ง ทว่าบนใบหน้ากลับยังยิ้มพลางกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว กล่าวไปแล้ว คุณหนูรองกู้ยังเยาว์วัย จะขลาดเขินต่อหน้าผู้คนก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่เมื่อรับปากไทเฮาแล้ว ก็ออกมาอย่างผ่าเผยเถิด เหตุใดต้องตื่นตระหนกด้วยเล่า”
ถ้อยคำทุกคำล้วนเหน็บแนมว่ากู้ชิงอิ่งขี้ขลาด จึงหลบอยู่ในตำหนักข้างโดยอ้างว่ากำลังผลัดอาภรณ์ ไม่ยอมออกมา
“อ้ายเจียเห็นว่าคุณหนูรองกู้เป็นคนสุขุม คงมีเรื่องบางอย่างทำให้ล่าช้ากระมัง” ไทเฮาตรัสไกล่เกลี่ย “เหลียงเฟย...”
ไทเฮากำลังจะให้กู้ชิงเจาไปดูเสียหน่อย ทั้งยังเป็นการหาทางลงให้อีกฝ่าย ฝูอันก็กลับมาพอดี นางส่งสายตาขยิบให้กู้ชิงเจา
“ทูลเสด็จแม่ เป็นความผิดของหม่อมฉันเอง เมื่อครู่คุณหนูรองกู้เปลี่ยนอาภรณ์เสร็จแล้วออกมา หม่อมฉันเผลอทำอาภรณ์ของนางเปื้อน นางจึงต้องกลับไปเปลี่ยนชุด ทำให้ล่าช้าเพคะ”
“เด็กคนนี้ เหตุใดจึงลนลานเช่นนั้น ทำให้คุณหนูรองกู้ต้องพลอยลำบากไปด้วย” ไทเฮาตรัสตำหนิอย่างเอ็นดู
“เสด็จแม่ตรัสสั่งสอนได้ถูกต้อง ฝูอันหาอาภรณ์ให้คุณหนูรองกู้เปลี่ยนแล้วเพคะ” เมื่อเป็นเช่นนี้ กู้ชิงอิ่งสวมอาภรณ์ขององค์หญิงฝูอันก็ยิ่งสมเหตุสมผล
เพียงไม่กี่ประโยคก็ลบล้างคำพูดก่อนหน้านี้ของสกุลเผยเสียสิ้น เผยกุ้ยเฟยจึงมีสีหน้าไม่น่าดูนัก
ไม่ต้องพูดถึงว่าฝูอันไปพบกู้ชิงอิ่งได้อย่างไร หรืออาภรณ์นั้นเปื้อนได้อย่างไร ยามนี้ไทเฮายังตรัสว่าเป็นความผิดขององค์หญิงใหญ่ฝูอัน แล้วผู้ใดจะกล้าจับผิดเรื่องเล็กน้อยเพื่อกล่าวหากู้ชิงอิ่งอีกเล่า?