แววตาเลื่อนลอยของไทเฮาจึงค่อยแจ่มชัดขึ้น นางมองหลานชายหลานสาวที่พากันร้องไห้ด้วยความทุกข์ใจเพราะนางป่วย ในใจก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย
“เสด็จย่า เจ๋อร์... ช่วงนี้เจ๋อร์เขียนคำว่าอายุยืนเป็นแล้ว เสด็จแม่บอกว่านี่คือคำอวยพรให้ผู้คนมีสุขภาพแข็งแรงและอายุยืนยาว เจ๋อร์อยากให้เสด็จย่ามีอายุยืนถึงร้อยปี” ใบหน้าของถังเจ๋อเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาเบะปากร้องไห้ “เสด็จแม่บอกว่าเสด็จย่าต้องอยู่ดูเจ๋อร์กับพี่ชายพี่สาวเติบใหญ่ ห้ามตรัสแล้วคืนคำเด็ดขาด”
ดวงตาของไทเฮาพลันเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
ถังอวิ๋นกล่าวเสียงอ่อนโยน “เสด็จย่าของเจ้าเป็นคนรักษาสัจจะที่สุด ย่อมไม่หลอกเจ้าเป็นแน่”
ถังเจ๋อกลั้นน้ำตาแล้วพยักหน้า ดวงตาใสบริสุทธิ์จับจ้องไทเฮาอย่างออดอ้อน
คนอื่น ๆ ก็มีท่าทีไม่ต่างกัน ทำให้ไทเฮาอดใจอ่อนไม่ได้
ช่างเถิด
“เสด็จย่ารับปากเจ้าแล้วว่าจะหายดี”
ถังอวิ๋นกับกู้ชิงเจาสบตากันราวกับรู้ใจกัน ทั้งสองเห็นแววปลาบปลื้มในดวงตาของอีกฝ่าย
ยามบ่าย ไทเฮาดื่มยาแล้วหลับสนิท
กู้ชิงเจามาหาถังอวิ๋นที่ตำหนักหน้า พอดีเห็นเขากำลังซักถามหมอหลวงจากสำนักแพทย์หลวง
“อาการประชวรของไทเฮาเป็นอย่างไรกันแน่ เราต้องการฟังความจริง”
นางชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว แล้วได้ยินโจวสิงอัน แพทย์ผู้ถวายงานแห่งสำนักแพทย์หลวงซึ่งรับผิดชอบพระวรกายของไทเฮา ทูลตอบว่า “กระหม่อมมิบังอาจปิดบังฝ่าบาท พระวรกายของไทเฮาแทบไร้หนทางรักษาแล้ว กระหม่อมทำได้เพียงพยายามบำรุงพระวรกายให้ดีที่สุด ต่อให้พระอาการดีขึ้นมาก สุดท้ายก็ทำได้เพียงยืดพระชนมายุออกไปอีกไม่กี่ปีพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่กี่ปีหรือ” รูม่านตาของถังอวิ๋นหดเล็กลง เขาถามอย่างร้อนใจ “ไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงหรือ”