เดือนสาม แสงตะวันเจิดจ้าส่องอยู่เหนือฟากฟ้า ดอกไม้นานาพรรณอาบไออุ่นแล้วผลิบาน ผู้คนที่ออกมาเที่ยวชมวสันต์ทั้งในและนอกเมืองหลวงมีมากกว่าเดือนสองถึงเท่าตัว
วันนี้กู้ชิงอิ่งเดินทางไปวัดกว่างจี้เพื่อขอพร โดยมีเฉินเซียงติดตาม เมื่อเดินผ่านบริเวณเปลี่ยวแห่งหนึ่งและกำลังจะอ้อมไปทางด้านหน้า จู่ ๆ ก็มีคนผู้หนึ่งขวางทางไว้
คนผู้นั้นแต่งกายเยี่ยงคุณชาย สวมเสื้อคลุมยาว ถือพัดพับ ท่าทางสุภาพอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรู้ เขาประสานมือคารวะพลางกล่าวว่า “แม่นาง สบายดีหรือ”
เฉินเซียงเห็นว่าบรรยากาศรอบข้างไม่ชอบมาพากล จึงขยับไปยืนขวางหน้าคุณหนูของตนโดยไม่รู้ตัว ก่อนเอ่ยเสียงเย็นว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายขวางทางคุณหนูของข้าด้วยเหตุใด ท่านรู้หรือไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ไม่ใช่วิสัยของสุภาพชน”
คนผู้นั้นมีสีหน้าสำนึกผิด ทว่ากลับมิได้ถอยไป เพียงเหลือบมองกู้ชิงอิ่งเป็นครั้งคราวแล้วกล่าวว่า “แม่นางเข้าใจผิดแล้ว ข้ามิได้ตั้งใจขวางทาง เพียงแต่เมื่อครู่เห็นแม่นางทำของตกไว้ทางโน้น เกรงว่าจะเป็นของสำคัญ จึงตั้งใจนำมาคืน”
กล่าวจบ เขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกซิ่งสีครามออกจากอกเสื้อ ส่งให้ราวกับเป็นของล้ำค่า พลางยิ้มอย่างอ่อนโยน “คุณหนูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงล้วนปักลายโบตั๋นหรือดอกโบตั๋นจีนลงบนของใช้ แม้งดงาม ทว่ากลับซ้ำกันไปหมดจนขาดเสน่ห์ มีเพียงผู้มีจิตใจบริสุทธิ์งดงามเท่านั้นที่ชื่นชมดอกซิ่งซึ่งมีสีสันเย็นตาเช่นนี้ รสนิยมของแม่นางแตกต่างจากสตรีในเมืองหลวง เห็นได้ชัดว่ามิได้พำนักอยู่ในเมืองหลวงมานาน”
เมื่อเฉินเซียงเห็นลวดลายปักคุ้นตาบนผ้าเช็ดหน้า นางก็พลันตกใจยิ่ง ลอบเหลือบมองผู้เป็นนายเพื่อหยั่งเชิง
กู้ชิงอิ่งเพียงปรายตามองผ้าเช็ดหน้า แล้วกล่าวเสียงเย็นชา “ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ปักอย่างประณีตนัก มิใช่ของที่ข้าใช้ติดกาย คุณชายคงจำคนผิดและส่งของผิดแล้ว”