“นี่คือของขวัญวันเกิดที่เจ้าจะถวายองค์ชายหรือ? เจ้าลองดูเองสิ คนทั้งเรือนหลังส่งงานปักกันตั้งมากมาย เจ้ายังจะส่งอีกหรือ”
กู้ชิงเจานับนิ้ว จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้มากเท่าไร มีเพียงพระชายาอ๋อง พระชายารองเผย ฮูหยินเจียง อู่หรูเหริน...
“ในจวนมีงานเลี้ยงทีไร หรือจะต้องถวายของสิ่งใดแก่องค์ชาย เจ้าก็เอาแต่ปักผ้า ช่างไม่เปลี่ยนเลยสักครั้งในแปดร้อยปี” พระชายารองฉีตำหนินางอย่างไม่ไว้หน้า “ถึงเจ้าจะส่ง ก็ให้สาวใช้ใต้บังคับบัญชาช่วยบ้างสิ ดูงานปักของเจ้าสิ น่าเกลียดจนข้ายังคร้านจะมอง”
“ข้าจะถวายสิ่งใดไม่สำคัญ เรือนเวยรุ่ยของพวกเรายังต้องพึ่งพาพระชายารองอยู่” กู้ชิงเจากล่าวกลบเกลื่อน
พระชายารองฉีมองนางอย่างจนใจ
ความจริงแล้ว ตอนแรกนางไม่วางใจกู้ชิงเจา
เพราะรูปโฉมของนางโดดเด่นเกินไป ทั้งยังรู้วิธีเอาใจผู้คน
นางพูดได้อย่างไม่เกินจริงว่า หากกู้ชิงเจาคิดจะแย่งความโปรดปราน ไป๋ซื่อจะยังมีที่ยืนได้อย่างไร กระทั่งนางผู้เป็นชายารองก็คงต้องหลีกทาง
แต่นางกลับไม่ทำเช่นนั้น
ไม่ว่าจะทำสิ่งใด นางล้วนพยายามทำให้ตนกลมกลืนไปกับฝูงชน จึง “พลาด” โอกาสไปมากมาย
เช่นเดียวกับงานเลี้ยงวันเกิดขององค์ชายในคราวนี้
“อย่ามัวพูดเล่น องค์ชายกำลังจะเสด็จมาแล้ว เจ้าระวังตัวไว้ให้ดี หากองค์ชายรู้ว่าเจ้าแอบอู้งานขึ้นมา เจ้าจะได้รู้ว่าผลเป็นอย่างไร”
“องค์ชายทรงมีพระราชกิจมากมาย คงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนั้นหรอก” ก่อนหน้านี้นางก็หลอกผ่านไปได้ครั้งแล้วครั้งเล่า อย่างไรอ๋องตวนก็คิดเพียงว่าฝีมือปักผ้าของนางธรรมดา
เมื่อเสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้น ทุกคนก็เข้าประจำที่นั่ง