อ๋องแห่งต้ายงไม่มีกฎว่าต้องไปพักที่เรือนพระชายาอ๋องในวันขึ้นหนึ่งค่ำและสิบห้าค่ำเสมอไป ครั้นยามราตรีมาเยือน กู้ชิงเจากลับถึงเรือนก็เห็นอ๋องตวนนั่งผึ่งผายอยู่ตรงนั้น สีหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด
“ครานี้เจ้าไปที่ใดมาอีก”
กู้ชิงเจาลูบปลายจมูก รู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย
“ฮูหยินฉู่เพิ่งได้ชาเกลือปีกไม้เบ่งชั้นดีมาหนึ่งกา หลังงานเลี้ยงเลิกราก็เชิญพี่น้องทั้งหลายไปดื่มด้วยกันเพคะ”
“กู้หรูเหรินมีสหายกว้างขวางจริง ๆ” ใครบางคนเอ่ยประชดประชัน “นับดูแล้ว เปิ่นหวังมาหาเจ้ากี่ครั้ง สิบครั้งมีถึงแปดครั้งที่ไม่พบเจ้า”
นางจะรู้ได้อย่างไรว่าเขามาหานางทุกครั้งโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าแม้สักคำ
“หม่อมฉันรู้ตัวว่าผิดเพคะ”
“ฮึ เจ้านี่ช่างยอมรับผิดได้เร็วทุกครั้งเสียจริง”
นางยิ้มเจื่อน ๆ รีบรินน้ำชาด้วยมือตนเองแล้วยกไปให้เขา “วันนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของท่านอ๋อง อย่าทรงขุ่นเคืองพระทัยเลยเพคะ”
“ก็เจ้านั่นแหละที่ทำให้เปิ่นหวังขุ่นเคือง” ถึงอย่างไรก็ยังรับถ้วยชาไป จิบหนึ่งคำแล้วจึงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “คราวหน้าอย่าเที่ยวเล่นจนกลับดึกเช่นนี้อีก”
ทำเอาเขาหาตัวนางไม่พบ
“เช่นนั้นคราวหน้าหากท่านอ๋องจะเสด็จมา จะทรงส่งคนมาแจ้งสักคำได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันจะได้รีบกลับมารอท่านอ๋องแต่เนิ่น ๆ” นางหรี่ตายิ้ม ประหนึ่งแมวน้อยที่กำลังประจบเอาใจ
เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนั้น ถังอวิ๋นจึงนึกขึ้นได้ว่า ทุกครั้งที่เขามาหากู้ชิงเจาล้วนเป็นเพราะนึกอยากมาก็มาเลย ดังนั้นจึงไม่มีเรื่องต้องแจ้งหรือไม่แจ้งล่วงหน้า
“ค่อยว่ากันเถิด” คราวหน้าเขาอาจไม่มาแล้วก็ได้ ฮึ
รุ่งขึ้นต้นยามเมา กู้ชิงเจาก็ลุกขึ้นแต่เช้าอย่างหาได้ยาก
ถังอวิ๋นประหลาดใจ “เหตุใดไม่หลับต่ออีกสักหน่อย”
เพราะต้องไปเฝ้าปรนบาป...