ทางนี้ หัวหน้าบ่าวเรือนดอกไม้เพิ่งจัดการธุระเสร็จเรียบร้อยและกลับมาถึง ก็เห็นเชียวเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทของไป๋หรูเหรินเดินเข้ามา
“โอ้ นี่มิใช่คุณหนูเชียวเอ๋อร์หรอกหรือ วันนี้มีเวลาว่างมาเรือนดอกไม้ด้วยหรือ หากไป๋หรูเหรินต้องการดอกไม้ชนิดใด เพียงบอกข้าสักคำ ข้าจะรีบนำไปส่งถึงเรือนเหอเซียงทันที ไยต้องให้คุณหนูเหน็ดเหนื่อยเดินทางมาเองเล่า”
เชียวเอ๋อร์กวาดตามองดอกเบญจมาศเต็มสวนด้วยสายตาจับผิด “ได้ยินว่าปีนี้เรือนดอกไม้เพาะพันธุ์เอ้อเฉียวไว้ต้นหนึ่ง ท่านหรูเหรินของข้าทราบแล้วชอบใจ ข้าจึงตั้งใจมารับด้วยตนเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเหี่ยวย่นของหัวหน้าบ่าวก็ย่นเข้าหากันเป็นก้อน
“เรื่องนี้... ต้นเอ้อเฉียวต้นนั้นถูกส่งไปเรือนเวยรุ่ยตั้งแต่เช้าแล้ว”
“พระชายารองฉีต้องการหรือ?” เชียวเอ๋อร์ขมวดคิ้ว
“มิใช่พระชายารองฉี เป็นพระบัญชาของท่านอ๋อง ให้ส่งไปที่เรือนของกู้หรูเหรินขอรับ”
“ท่านอ๋อง?”
เมื่อคืนอ๋องตวนประทับค้างคืนอยู่ที่เรือนของกู้หรูเหรินพอดี
ด้วยเหตุนี้ เชียวเอ๋อร์จึงยิ่งไม่พอใจ “ถึงท่านอ๋องจะรับสั่งให้ส่งดอกไม้ ก็เป็นเพียงคำพูดที่ตรัสขึ้นมาลอย ๆ มิได้มีพระบัญชาเจาะจงให้ส่งเอ้อเฉียว เจ้ากลับเอาใจเสียเหลือเกิน หรือว่าเดี๋ยวนี้เห็นเรือนเวยรุ่ยได้ดี เรือนดอกไม้ของพวกเจ้าก็ไม่เห็นท่านหรูเหรินของข้าอยู่ในสายตาแล้ว?”
“คุณหนูพูดเช่นนี้ได้อย่างไร อย่าเพิ่งโกรธเลย ในสวนยังมีดอกเบญจมาศล้ำค่าอีกมากมาย ย่อมต้องมีที่ท่านหรูเหรินโปรดปรานแน่”