เมื่อไทเฮาหลีได้ฟัง ก็รู้สึกราวกับเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง
นางเกิดจากสายรองของสกุลหลี่ ครั้งยังเยาว์ก็เคยถูกคนสายหลักมองด้วยหางตาและเยาะเย้ยถากถาง ยามนี้ได้เป็นไทเฮา จึงพาคนในสายของตนผงาดขึ้นมา ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลน ทว่าความคับแค้นที่เคยได้รับในวัยเยาว์ยังคงแจ่มชัดในความทรงจำ
“หึ ก็แค่ประจบผู้มีอำนาจเท่านั้น” ไทเฮาหลีแค่นเสียงเย็น
กู้ชิงเจายกผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาที่กว่าจะบีบเค้นออกมาได้ตรงหางตา แล้วกล่าวต่อว่า “ส่วนเรื่องในงานเลี้ยงคืนส่งท้ายปีเก่าที่ไทเฮาตรัสถึงนั้น เป็นฮูหยินซื่อจื่อที่เสียมารยาทก่อนจริง หม่อมฉันย่อมอยากช่วยปกป้องนางไว้แทนไทเฮา ทว่ามีผู้คนมากมายเห็นอยู่ หม่อมฉันจึงลำบากใจยิ่งนัก”
“ช่างเถิด ช่างเถิด” แม้ไทเฮาหลีจะขมวดคิ้ว แต่ท่าทีก็อ่อนลงบ้าง “เจ้าดูแลกิจการในวัง ย่อมลำบากใจ”
กู้ชิงเจาซาบซึ้งใจยิ่ง “ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงเข้าใจเพคะ” นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตา ก่อนกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “พูดถึงเรื่องนี้ หม่อมฉันก็ยังสงสัย เหตุใดวันคืนส่งท้ายปีเก่า ฮูหยินซื่อจื่อเข้าวังมาตั้งแต่เช้า แต่กลับไม่มาคารวะที่ตำหนักโซ่วอันเสียที กลับเอาแต่ปักหลักอยู่ในอุทยานหลวง ไม่ยอมจากไป หากมิเป็นเช่นนั้น คงไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจนทำให้ไทเฮาทรงเป็นห่วงนางทุกวัน”
พอได้ยินถึงตรงนี้ แววตาของไทเฮาหม่นวูบลงทันที
วันนั้นชิวจิ้นซวงมาถึงตำหนักโซ่วอันเอาตอนใกล้พลบค่ำ ทั้งยังกล่าวว่าตนมาช้า
นางเอ่ยเสียงเรียบว่า “บางทีนางสกุลชิวอาจมัวแต่เที่ยวเล่น” แต่ความคลางแคลงใจกลับยากจะขจัดให้หมดไป