“องค์ชายใหญ่กับองค์ชายสามแอบเข้าไปในพระตำหนักจื่อเฉิน ทั้งยังพลั้งมือทำแท่นฝนหมึกรูปมังกรขดที่ฝ่าบาทโปรดปรานที่สุดแตกพ่ะย่ะค่ะ บัดนี้ฝ่าบาทกำลังกริ้วอยู่ในพระตำหนักจื่อเฉิน พระสนมไป๋ พวกท่านรีบไปดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
พระสนมไป๋ได้ยินแล้วแทบเป็นลม นางถามเสียงสั่น “แท่นฝนหมึกรูปมังกรขดที่มีลายดอกท้อ ซึ่งเหลียงเฟยถวายฝ่าบาท หรือแท่นฝนหมึกรูปมังกรขดลายเมฆมงคลที่อดีตฮ่องเต้พระราชทานให้ฝ่าบาท?”
ฟางฉีกลืนน้ำลาย “แตกทั้งสองแท่นพ่ะย่ะค่ะ...”
พระสนมไป๋เบิกตากว้าง ใบหน้าซีดเผือด “เจ้าตัวแสบ!” นางหันไปหากู้ชิงเจา “ต้องเป็นองค์ชายควนของข้าที่พาเสี่ยวเจ๋อไปก่อเรื่องแน่ แต่ข้ากลัวฝ่าบาทจะพาลกริ้วพวกเรา พี่หญิง พวกเราไปพระตำหนักจื่อเฉินกันเถิด”
หิมะกับลมสงบลงแล้ว ภายในตำหนักชั้นในของพระตำหนักจื่อเฉิน มีคนคุกเข่าเต็มพื้น
สองคนที่อยู่หน้าสุดก็คือถังควานกับถังเจ๋อ
ถังอวิ๋นนั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างองอาจ สีหน้าขรึมเคร่ง ข้างพระหัตถ์มีเศษแท่นฝนหมึกรูปมังกรขดสองแท่น กระจัดกระจายจนชวนให้มองแล้วหดหู่
“ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ องค์ชายน้อยทั้งสองยังเยาว์วัย นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เสด็จมายังพระตำหนักจื่อเฉิน” อู่อิงฝืนใจทูลเกลี้ยกล่อม “เป็นความผิดพลาดโดยมิได้เจตนาพ่ะย่ะค่ะ”
ถังอวิ๋นปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แววตาเย็นเยียบจนขาของอู่อิงสั่นระริก ก่อนจะละสายตากลับไป
“พระสนมไป๋มาหรือยัง?”
อู่อิงรีบทูล “กำลังเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ”
พระองค์รับสั่ง “อืม” ด้วยสุรเสียงขรึม ก่อนจะทอดพระเนตรลงไปเบื้องล่าง
โอรสทั้งสองคุกเข่าตัวลีบเหมือนนกกระทา พระองค์อยากตำหนิ แต่พอเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กทั้งคู่ก็ทำใจไม่ลง ทว่าพอเห็นเศษแท่นฝนหมึกข้างกายแล้ว ในพระทัยก็เจ็บปวดราวกับเลือดกำลังหยดจากพระหทัย!