อู่อิงถอนหายใจยาว ก่อนเร่งสาวเท้าเข้าไปกราบทูล “ฝ่าบาท พระสนมเหลียงกับพระสนมไป๋เสด็จมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
พอได้ยินพระนามพระสนมเหลียง สีพระพักตร์ของถังอวิ๋นจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
กู้ชิงเจากับพระสนมไป๋เดินตามกันเข้าไปในพระตำหนักจื่อเฉิน เมื่อคำนับแล้วลุกขึ้น ก็เห็นเด็กน้อยสองคนมองมาทางพวกนางอย่างเฝ้ารอ
พระสนมไป๋โกรธจนแทบอกแตก อยากลากถังควานออกมาตีเสียตรงนั้น
ถังควานสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากพระสนมมารดา ร่างน้อยจึงสั่นเทาขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ พลันมองกู้เหนียงเหนียงของตนราวกับร้องขอความช่วยเหลือ
กู้ชิงเจาส่งสายตาปลอบประโลมให้เขา
จักรพรรดิจิ่งอันเสด็จลงมาต้อนรับ “เหตุใดเจ้าจึงมา?”
กู้ชิงเจาเหลือบมองแท่นฝนหมึกสองแท่นอย่างไม่แสดงสีหน้า “ได้ยินว่าควนเอ๋อร์กับเจ๋อเอ๋อร์ทำแท่นฝนหมึกของฝ่าบาทแตก หม่อมฉันจึงมาดูเพคะ”
จักรพรรดิจิ่งอันตรัสอย่างน้อยพระทัย “เจ้ามอบให้ข้าเพียงแท่นเดียว บัดนี้กลับไม่เหลือแล้ว”
กู้ชิงเจาหันไปมองถังควานกับถังเจ๋อ แล้วถามเสียงอ่อนโยน “พวกเจ้ามาที่พระตำหนักจื่อเฉินด้วยเหตุใด แล้วทำแท่นฝนหมึกแตกได้อย่างไร?”
พี่น้องทั้งสองสบตากัน ถังควานเป็นฝ่ายกล่าวก่อน “ลูกได้ยินว่าเสด็จพ่อประทับอยู่ที่พระตำหนักจื่อเฉินทุกวัน จึงอยากพาน้องสามมาดูว่าแต่ละวันเสด็จพ่อทรงทำสิ่งใด ส่วนแท่นฝนหมึก...” เขาหลุบตาลง “ลูกเห็นว่าแท่นฝนหมึกงดงาม จึงอยากหยิบมาดูสักหน่อย แต่ลูกเอื้อมถึงเพียงนิดเดียว เลยใช้พู่กันของเสด็จพ่อเขี่ยมัน ผลคือมันร่วงลงมาแตกทีละแท่น”
ถังเจ๋อที่อยู่ข้าง ๆ รีบส่ายหน้า “ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ” เขาอธิบาย “ลูกเห็นว่าแท่นฝนหมึกงดงาม แต่เอื้อมไม่ถึง พี่ใหญ่ช่วยหยิบให้ลูกจึงพลาดทำตกพ่ะย่ะค่ะ” เขารู้สึกผิดยิ่งนัก “หากลูกไม่อยากดูแท่นฝนหมึก พี่ใหญ่ก็คงไม่ทำมันแตก”