นางลอบบอกความเคลื่อนไหวของสำนักซ่างฝูแก่ฉีเมี้ยวตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งยังเอ่ยเป็นนัยถึงถ้อยคำเหล่านั้น เพราะในใจนางเองก็มีเจตนาส่วนตัวแฝงอยู่
นับแต่ไท่ฟู่กงจากไป ตระกูลกงก็เริ่มซบเซาลงไม่น้อย
เมื่อเห็นสกุลฉีและสกุลหรงรุ่งเรืองขึ้นเพราะไทเฮาสกุลหรง ส่วนจวนกู้ก็ผงาดขึ้นเป็นตระกูลขุนนางหน้าใหม่แห่งเมืองหลวงด้วยอาศัยกุ้ยเฟยกู้ในครานั้น บุตรชายทั้งสองของตระกูลกู้ยิ่งมีอนาคตไร้ขีดจำกัด แล้วนางจะไม่เคยคิดคำนวณบ้างได้อย่างไร?
หอยกับนกปากซ่อมต่อสู้กัน ชาวประมงกลับได้ประโยชน์
นางจดจำคำสั่งสอนของท่านปู่ทวดได้ จึงไม่กล้าลงมือผลีผลามจนทำลายอนาคตของตระกูลกง ครั้นเห็นฉีเมี้ยวเริ่มคิดการ นางจึงคิดผลักดันให้เรื่องราวลุกลาม...
เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้ กงเสียนเฟยทั้งขุ่นเคืองตนเองที่ความคิดชั่ววูบในครานั้นทำให้นางกับฮองเฮาห่างเหินกันในที่สุด ขณะเดียวกันก็ลอบยินดีที่ตนจดจำคำเตือนของผู้ใหญ่ไว้ขึ้นใจ
หากนางมิได้พัวพันกับเรื่องนี้มากนัก เกรงว่าฮองเฮาคงมิได้เพียงตำหนินางด้วยวาจาเป็นแน่
โชคดีที่...
ตำหนักกวนจวี
หลังเสียนเฟยจากไป ทางตำหนักเสียนฟางก็ส่งข่าวมาอีกครั้ง
“สตรีสกุลเสิ่นโวยวายว่าต้องการพบพระนาง นางทุบทำลายข้าวของในตำหนักเสียนฟางไปมากมาย เช้านี้ยังทำร้ายนางกำนัลที่นำอาหารไปส่งให้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ” ฟางฉีมารายงาน ใต้ตาคล้ำดำสนิท
ครั้นฉีเมี้ยวถูกลดตำแหน่ง เสิ่นเจียวก็ถูกปลดเป็นสามัญชนไปด้วย ส่วนจะจัดการนางอย่างไรต่อไป ถังอวิ๋นกล่าวว่าให้เป็นไปตามพระประสงค์ของกู้ชิงเจา
คนทั้งตำหนักกวนจวีล้วนรังเกียจสตรีผู้นี้
“ต้องการพบข้าหรือ?” กู้ชิงเจาครุ่นคิด “ก็สมควรอยู่ ตั้งแต่เกิดเรื่องมาก็เกือบครึ่งเดือนแล้ว คนที่ควรจัดการในเมืองหลวงก็จัดการไปหมด แต่นางกลับยังมีชีวิตอยู่”