“ย่อมได้!” เสิ่นเจียวขอบตาแดงก่ำ กล่าวอย่างหนักแน่นว่า “หากฉีเมี้ยวไม่ขลาดเขลาจนเกินไป เจ้าคิดหรือว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่มาจนถึงบัดนี้ได้?”
กล่าวถึงตรงนี้ นางจ้องกู้ชิงเจาเขม็ง รอยยิ้มยิ่งบ้าคลั่งและเศร้าสลด “กู้ชิงเจา ที่จริงเจ้าน่าจะตายไปนานแล้ว”
“เจ้าควรตายตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วงปีฉางจื้อที่ยี่สิบ!”
“บุตรีขุนนางชั้นผู้น้อยอย่างเจ้า ทั้งไร้ความสามารถและโง่เขลา สมควรแล้วที่จะถูกขังตายอยู่ในจวนเฉิงฮว่าปั๋ว!”
เสิ่นเจียวเบิกตาโตจนแทบถลน ใบหน้าบิดเบี้ยว ดุร้ายราวกับผีผู้หญิง
หากเป็นก่อนปีจิ่งอันที่หนึ่ง คำพูดเหล่านี้ของเสิ่นเจียวคงสะกิดใจนางได้บ้าง
แต่บัดนี้ นางสามารถเผชิญเรื่องราวเหล่านั้นได้อย่างสงบแล้ว
กู้ชิงเจามองเสิ่นเจียวด้วยรอยยิ้ม แววตาเย็นชา “เสิ่นเจียว เจ้าคิดว่ามีเพียงเจ้าคนเดียวหรือที่เคยผ่านเรื่องเหล่านั้นมา?”
เสิ่นเจียวซึ่งเมื่อครู่ยังตะโกนก่นด่าอยู่ พลันแข็งค้างราวกับหุ่นเชิดถูกสะกดไว้
นางเหม่อลอยอย่างยิ่ง มองกู้ชิงเจาอย่างไม่อยากเชื่อ
“เจ้าเองก็...?” ความตกตะลึงในดวงตาของนางค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว “เป็นไปไม่ได้!”
นางแผดเสียง “เหตุใดเจ้าจึงกลับมาได้เช่นกัน!”
เหตุผลบอกนางว่า เรื่องที่นางไม่อาจเข้าใจมาตลอดหลายปีได้คำตอบแล้ว ทว่าบัดนี้นางกลับไม่อยากรู้แม้แต่น้อย
นางไม่กล้าเชื่อความจริงนี้ พึมพำเสียงแผ่ว ใจหวาดหวั่น “เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!”
“ไม่มีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้”
กู้ชิงเจาลุกขึ้น เดินเนิบช้าไปหยุดตรงหน้าเสิ่นเจียว ก่อนเผยอริมฝีปากแดง เอ่ยทีละคำว่า
“รสชาติของกองเพลิงเป็นเช่นไร?”
แววตาของเสิ่นเจียวพลันว่างเปล่า