ถังเจ๋อเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว จนกระทั่งได้ยินถังควานตะโกนเรียกพวกเขาจากด้านหน้า ถังเจ๋อจึงรีบซุกกระต่ายน้อยไว้ในอ้อมแขน แล้ววิ่งตามถังอี้ไป
พื้นที่หลังเขากว้างขวาง ทั้งพุ่มไม้และสิ่งกีดขวางก็มีอยู่มาก ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม พี่น้องทั้งสามกลับจับกระต่ายไม่ได้สักตัว ทว่าตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผง เสื้อแพรเนื้อดีก็เปื้อนฝุ่นและใบไม้แห้งไปทั่ว
แต่ทั้งสามกลับไม่รู้สึกไม่สบายตัวเลยสักนิด พากันหัวเราะร่าเริงจนล้มกลิ้งทับกัน ก่อนจะหมดแรง นอนแผ่อยู่ในศาลาเล็กแห่งหนึ่งเพื่อพักผ่อน
สุดท้ายเป็นขันทีที่ติดตามมาด้วย ซึ่งคล่องแคล่วว่องไว อาศัยช่วงที่พวกเขาพักผ่อนช่วยกันจับกระต่ายตัวเล็กมาได้หนึ่งตัว แล้วอุ้มมาส่งให้
กระต่ายตัวก่อนหน้าถูกใส่ไว้ในกรงเล็กเดียวกัน
กระต่ายทั้งสองตัวมีขนสีขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ แตกต่างกันเพียงตัวแรกที่พุ่งเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนถังเจ๋อมีขนาดเล็กกว่า ดูบอบบาง ส่วนตัวหลังแม้ใหญ่กว่าตัวแรกไม่มาก แต่กลับกระฉับกระเฉงยิ่งนัก แม้ถูกขังอยู่ในกรงก็ยังชนซ้ายชนขวา พยายามหาทางออก
ถังควานยื่นนิ้วไปจิ้มก้นนุ่มนิ่มของกระต่ายน้อย พลางทอดถอนใจว่า “อุ๊ย ตัวเล็กเพียงนี้ น่าเสียดายที่จับตัวใหญ่ไม่ได้ กระต่ายสองตัวนี้ยังไม่พอให้พวกเราเคี้ยวเล่นด้วยซ้ำ”
พวกเขามีกันสามคน ย่อมไม่พอกินอยู่แล้ว
ถังอี้เองก็เห็นว่าไม่มีอะไรให้กินเท่าไร
ถังเจ๋อมองกระต่ายน้อยน่ารักทั้งสองตัว รู้สึกว่าพวกมันน่ารักเหมือนเสวี่ยถวน
“หรือว่า...” เขามองพี่ชายทั้งสอง “พวกเราเลี้ยงไว้ดีหรือไม่? รอให้โตแล้วออกลูกเป็นครอก ก็มีให้กินแล้ว”